หลินชวนตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง
สภาพแวดล้อมรอบข้าง ดูเหมือนโรงแรมขนาดเล็กทั่วไป
พอสายตาเหลือบไป ก็เกือบทำเอาตกใจ
มีดเล่มหนึ่งวาดผ่านไปตรงหน้า คนถือมีดคือหลานซิงเยว่
“จะทำอะไร?”
หลินชวนเผลอถอยหนีโดยสัญชาตญาณ
เขาสงสัยว่า หลานซิงเยว่จะมาเอาคืนเรื่องที่เกิดขึ้นในแล็บเมื่อก่อน
แต่ตอนนั้นตัวเองก็จำเป็น โดนวางยา สุดท้ายก็ต้องทำตามสถานการณ์
“ปอกแอปเปิลไง”
อีกมือหนึ่งของหลานซิงเยว่ โยนแอปเปิลขึ้นลงเล่น
หลินชวนถอนหายใจโล่งอก แล้วถามต่อทันที “ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน?”
“โรงแรมแห่งหนึ่งที่จัตุรัสนานาชาติเมืองจินหยิน”
หลานซิงเยว่พูดจบ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
ตำแหน่งที่เคาะค่อนข้างต่ำ เคาะอยู่ช่วงล่างของประตู ดูท่าทางจะเป็นเด็กเล็ก
“พลังของฉัน…”
หลินชวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย พลังของตัวเองเหมือนจะก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีก
แม้แต่การได้ยินก็เฉียบไวขึ้นมาก
ไม่ใช่การเลื่อนขั้นระดับพลัง แต่เป็นการที่สิ่งที่เคยทำได้ หลอมรวมเข้าด้วยกันได้ดียิ่งขึ้น
หลานซิงเยว่เปิดประตู ข้างนอกยืนอยู่ถังถัง “พี่เยว่ ช่วยหาพี่ของหนูได้ไหม?”
หลานซิงเยว่ย่อตัวลง หยิกแก้มนุ่ม ๆ ของถังถัง “ได้สิ พี่จะช่วยหาให้เจอแน่นอน”
ครืดดด
ท้องของถังถังร้องขึ้นมา หลานซิงเยว่หัวเราะ “ให้พี่เย่เฉินพาไปกินข้าวก่อนดีไหม?”
“อื้ม!”
ถังถังพยักหน้า แล้ววิ่งน้อย ๆ จากไป
กลับเข้ามาในห้อง หลานซิงเยว่นั่งเหม่อบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าอิดโรย