หม่าฮว๋อถิงใช้มือข้างหนึ่งดึงผ้าขนหนูขึ้นมาบังกายไว้ มืออีกข้างก็ออกแรงผลักหลินชวนออกไป
แล้วก็เอ่ยเสียงเข้มด้วยความโมโห "ไอ้หนูบ้า! ใจกล้าเกินไปแล้วนะ! กล้ามาเล่นมวยกับฉัน!"
หลินชวนฉวยโอกาสนั่งลงบนเก้าอี้ ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "คุณหม่าตอนนี้คิดว่าผมกล้าพอหรือยังล่ะ?"
หม่าฮว๋อถิงกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเอือมระอา "กล้า! กล้าที่สุดเลยล่ะ!"
จากนั้นน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป "แต่ฉันให้โอกาสแกแล้ว ไม่ได้หมายความว่ามันจะเป็นของแกแน่นอน ต้องดูว่าแกจะคว้าไว้ได้หรือเปล่า"
"หมายความว่ายังไง?" หลินชวนถาม
"บรรดาธุรกิจที่ฉันเคยให้หวังวั่นไฉดูแลก่อนหน้านี้ แทบจะพูดได้ว่าเป็นฝีมือของหวังวั่นไฉคนเดียวที่สร้างขึ้นมา"
"เพราะงั้นคนในธุรกิจพวกนั้นก็ล้วนเป็นพวกของหวังวั่นไฉ แกบุกเข้าไปแทนที่ แล้วคิดว่าพวกเขาจะยอมจำนนต่อแกง่ายๆ หรือไง?"
คำพูดของหม่าฮว๋อถิงทำให้หลินชวนตกอยู่ในภวังค์ความคิด
จริงด้วย หวังวั่นไฉตายไปแล้ว แต่ทีมงานที่เขาสร้างมายังอยู่!
คนพวกนั้นล้วนเป็นลูกน้องเก่าของหวังวั่นไฉ!
แล้วพวกเขาจะฟังคำสั่งของเราหรือเปล่านะ?
แต่ไม่นาน หลินชวนก็ยิ้มออกมาอย่างมุ่งมั่น
ถ้าแค่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ยังจัดการไม่ได้ แล้วจะไปพูดถึงเรื่องเดินบนเส้นทางที่ไร้เทียมทานได้ยังไง?
"ผมขอถามก่อนนะ หลังจากที่ผมรับช่วงต่อธุรกิจพวกนี้ของหวังวั่นไฉแล้ว ผมจะได้สิทธิ์ตัดสินใจแต่เพียงผู้เดียวเลยไหม?"
"หรือว่าต้องมารายงานคุณทุกเรื่องเล็กน้อย?"
สิ่งที่หลินชวนกลัวที่สุดคือหม่าฮว๋อถิงจะยึดอำนาจไว้ในมือไม่ยอมปล่อย
ถ้าหม่าฮว๋อถิงไม่ยอมปล่อยอำนาจ งั้นเรื่องที่ยุ่งยากแบบนี้ เขาไม่ขอเกี่ยวข้องด้วยก็แล้วกัน
"แกแค่ส่งรายงานให้ฉันเดือนละครั้ง แจ้งว่าทำกำไรได้เท่าไหร่ก็พอ ที่เหลือแกจัดการเองตามสบาย"