“ชำระเงินสำเร็จ!”
หลินชวนจ่ายค่าโดยสาร 30 หยวน แล้วลงจากรถ
เบื้องหน้าของเขาคือตึกระฟ้าสูงหลายร้อยเมตรของกลุ่มเจียเป้ย
“ต้องหารถเป็นของตัวเองสักคันแล้ว!”
นั่งแท็กซี่ทุกครั้งก็ไม่สะดวก แล้วก็ไม่คุ้มอีกด้วย
ไว้หารถสักคัน เลือกคนขับที่ไว้ใจได้ ก็จะได้ใช้รถเมื่อไหร่ก็ได้
“ฝั่งสวีน่าก็มีรถอยู่คันนึง แต่กว่าจะได้มรดกเธอก็ต้องรออีกนาน”
สวีน่าถูกหม่าฮว๋อถิงโยนลงทะเลให้ฉลามกิน แม้เขาจะรู้ว่าสวีน่าตายแล้ว แต่คนอื่นไม่รู้
ถ้าต้องรอให้คนอื่นพบศพ ก็ไม่รู้ว่าจะชาตินี้ชาติไหน
ต่อให้ตอนนี้ไปแจ้งความคนหายที่สถานีตำรวจ ก็ต้องรอให้ครบ 4 ปีก่อน ถึงจะยื่นขอให้ศาลประกาศเสียชีวิตได้
ดังนั้น ฝั่งสวีน่ากำลังช่วยกันปลอมแปลงหลักฐานการ “ฆ่าตัวตาย” ของสวีน่า
พอจัดการเรียบร้อย เขาก็จะได้เอาหลักฐานนี้ไปแจ้งความ แล้วก็ “ตามระเบียบ” ขึ้นกู้ศพ
สุดท้ายก็จะได้ครอบครองทุกอย่างที่สวีน่าหลอกจากเขามาโดยชอบด้วยกฎหมาย!
……
เข้าไปในตึกของกลุ่มบริษัท
หนุ่ม รปภ. หนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา พูดอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมว่า “สวัสดีครับ ท่านคือประธานหลินชวนใหม่ใช่ไหมครับ?”
หลินชวนกวาดตามอง รปภ. คนนั้น
ตามข้อมูลในเอกสารที่หม่าฮว๋อถิงส่งให้เขา ฝ่าย รปภ. ยังไม่ถูกหวังวั่นไฉดึงไปเป็นพวก
ตรงกันข้าม ฝ่าย รปภ. กลับโดนหวังวั่นไฉกดดันอยู่บ่อยๆ
ฝ่าย รปภ. นี้ รีบดึงมาเป็นพวกได้เร็ว
“นายชื่ออะไร?” หลินชวนถาม
“ลู่เหรินเจียครับ” รปภ. หนุ่มตอบ
“ฮะ?” หลินชวนตะลึงไปชั่วครู่
ลู่เหรินเจีย? ชื่อนี้…
เห็นปฏิกิริยาของหลินชวน ลู่เหรินเจียดูเหมือนจะชินแล้ว ยิ้มๆ ลูบหัวตัวเอง ดูเป็นคนซื่อๆ