"แม่คุณเป็นยังไงบ้าง? หายดีแล้วเหรอ?"
เสิ่นไห่หลงถามถึงอาการของคุณแม่ของหลินชวน
"ขอบคุณผู้กองเสิ่นที่เป็นห่วงครับ คุณแม่ผ่าตัดแล้ว ตอนนี้ฟื้นตัวดีครับ"
หลินชวนพูด
"เชื่อตำรวจไว้เถอะ เดี๋ยวก็เจอตัวเมียกับแม่ยายคุณเองแหละ"
หน่วยคอมมานโดอยู่ติดกับสถานีตำรวจ เสิ่นไห่หลงมาทำธุระพอดี เลยได้เจอหลินชวนโดยบังเอิญ
ก่อนจะจากไป เสิ่นไห่หลงตบไหล่หลินชวน บอกให้อย่ากังวลมากนัก
หลินชวนทำหน้าตาเศร้าๆ พยักหน้าน้อยๆ "ผมเชื่อตำรวจครับ"
......
ออกจากสถานีตำรวจมา
ยังอีกนานกว่าจะถึงสามทุ่ม
หลินชวนแวะไปที่กลุ่มเจียเป้ย
ขึ้นไปที่ออฟฟิศส่วนตัวชั้น 55 ของตัวเอง พอเปิดประตูลิฟต์ออกมา ก็เห็นเสิ่นอี้โหรวนั่งอยู่บนเก้าอี้ ตาเป็นแพนด้า กำลังดูเอกสารอยู่
"โอ้โห! ไม่ได้นั่งดูเอกสารทั้งคืนเลยเหรอเนี่ย?"
ได้ยินเสียงหลินชวน เสิ่นอี้โหรวจึงเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีแดงก่ำ ยังมีความงุนงงเจืออยู่ "ฟ้า... ฟ้ารุ่งแล้วเหรอ?"
แสร้ง!
หลินชวนเดินไปรูดม่านเปิด "จะกินข้าวเที่ยงกันแล้วนะ"
ครืดดด...
ได้ยินคำพูดหลินชวน ท้องของเสิ่นอี้โหรวก็ส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาอย่างไม่รู้จักเกรงใจ
"ไม่ได้กินข้าวเย็นเมื่อวานเลยเหรอเนี่ย?"
หลินชวนทำหน้าแปลกใจทันที นี่มันจะจงใจทำเป็น "ขยัน" ให้เห็นกันชัดๆ เลยเหรอ?
"ลืมกินไปเลย..."
หลินชวนส่ายหัว "ไปเถอะ เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ยังไม่เคยลองชิมฝีมือโรงอาหารบริษัทเราเลย อยากรู้ว่าอาหารเป็นยังไง"
หลินชวนชงชาไปพลาง ชวนเสิ่นอี้โหรวไปพลาง