“จ้างคนสองคนนี้มา ใช้เงินไปเท่าไหร่?”
สามชั่วโมงต่อมา หม่าฮว๋อถิงไม่รู้ไปหาศิษย์ฝึกหัดเก้าขั้นมาจากไหน สองคน
หนึ่งในนั้นเป็นผู้หญิง หลินชวนเคยเห็นเธอในทีวี เป็นแชมป์ศิลปะการต่อสู้ระดับชาติรุ่นเยาว์ปีที่แล้ว!
ดูเหมือนจะชื่อเจียงอิงอิง
อีกคน ฟังจากหม่าฮว๋อถิงว่า ชื่อวังเฉา ถึงแม้ไม่เคยได้แชมป์ศิลปะการต่อสู้ แต่ฝีมือไม่แพ้เจียงอิงอิง
“พ่อของเจียงอิงอิง เกือบจะล้มละลาย เป็นฉันที่ดึงเขาขึ้นมา เพราะงั้นการเชิญเธอมาไม่ต้องใช้เงิน ใช้หนี้บุญคุณหักล้างกัน แต่ฉันยังคิดจะให้เธอหนึ่งแสนหยวนเป็นค่าตอบแทนอยู่ดี”
“ส่วนวังเฉา ก็หาเขามาผ่านทางความสัมพันธ์ของเจียงอิงอิง ฉันให้เงินล่วงหน้าไปสองล้านหยวน ยังมีเงินก้อนสุดท้ายอีกสามล้านหยวน”
หลินชวนถึงกับสูดหายใจเย็น
ไอ้หนูเอ๊ย!
แค่มาช่วยตีกันหน่อย ห้าล้านหยวนก็เข้ากระเป๋าแล้ว?
เงินนี่มันหากันง่ายเกินไปแล้วมั้ง!
“หา? ดูสีหน้าเธอสิ คิดว่าการเป็นนักเลงรับจ้างมันรวยเหรอ?”
หม่าฮว๋อถิงหัวเราะ ราวกับอ่านความคิดหลินชวนออก
“มันรวยจริงแหละ แต่มันก็อันตรายจริงๆ ด้วย เพราะงานคืนนี้ ถ้าพลาดท่า อาจจะเอาชีวิตไม่รอดก็ได้?”
หลินชวนคิดไปอีกแง่ ผลตอบแทนสูงมักมาพร้อมความเสี่ยงสูงเสมอ
“ความหมายมันประมาณนั้น ถ้าคืนนี้คนที่มาหาเรื่องเป็นศิษย์ฝึกหัดเก้าขั้นสามคน หรือมากกว่าสามคน พวกเขาก็มีโอกาสสูงมากที่จะบาดเจ็บ แย่หน่อยอาจจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เลยก็ได้”
สีหน้าหม่าฮว๋อถิงจริงจังขึ้น