เล่ออวี้เดินลงจากเวทีประลอง
บิดามารดายืนอยู่ตรงมุม มารดาร้องไห้ฟูมฟาย บิดาปรบมือสุดแรง
เฉียวซูเหยาพุ่งเข้ามากอดเธอแน่น แทบจะรัดเธอตาย
"สิบเจ็ดเม่ย! เจ้าเก่งเกินไปแล้ว! ขั้นหลอมปราณขั้นหกขั้นสูงสุดยังถูกเจ้าลากจนหมดแรง!"
เล่ออวี้ถูกรัดจนหายใจไม่ออก แต่ในใจอบอุ่นยิ่ง
เฉียวจื่อโม่เดินเข้ามา ตบบ่าเธอเบาๆ "สู้ได้ดี แผนการรบใช้ได้อย่างแม่นยำ"
"ขอบคุณท่านพี่เจ็ด"
เฉียวจื่อหยานเดินผ่านข้างๆ เท้าหยุดชะงัก "ศาสตร์ท่องวายุของเจ้า ใครสอน?"
เล่ออวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง "...ข้าค้นคว้าเอาเอง"
เฉียวจื่อหยานมองนางแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรอีก แล้วเดินจากไป
เฉียวซูหมิ่นยืนอยู่ด้านหลังผู้คน สีหน้าบนใบหน้าค่อนข้างซับซ้อน
นางมองดูเล่ออวี้ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายไม่ได้พูดอะไร หันตัวเดินจากไป
กลางคืน เล่ออวี้กลับมาที่สวนอวี้ หยิบตั้นตั้นออกมาจากถุงเก็บสมบัติ กอดไว้ในอ้อมอก
"ท่านอาจารย์ตั้นตั้น วันนี้ข้าชนะแล้ว"
"อืม"
"ข้าเก่งไหม?"
"พอใช้ได้"
เล่ออวี้แนบไข่ไว้บนใบหน้า ถูไถเบาๆ
"ท่านอาจารย์ตั้นตั้น จิตสัมผัสของท่านใช้ดีจริงๆ หากไม่มีมัน ข้าไม่มีทางแยกแยะเงากระบี่พวกนั้นได้เลยว่าอันไหนจริงอันไหนปลอม"
"จิตสัมผัสเป็นเพียงตัวช่วย ที่ชนะได้ เป็นเพราะตัวเจ้าเอง"
"แต่ถ้าไม่มีจิตสัมผัสของท่าน——"
"หากไม่มีจิตสัมผัสของข้า เจ้ายังมีศาสตร์ท่องวายุ"
เล่ออวี้คิดดูแล้วรู้สึกว่าก็จริง
"ท่านอาจารย์ตั้นตั้น พรุ่งนี้จะสู้รอบสาม"
"อืม คู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งขึ้น"
"พรุ่งนี้ข้าก็จะแข็งแกร่งขึ้นด้วย!"
เล่ออวี้ยกไข่ขึ้นมาตรงหน้า จ้องมองมันอย่างจริงจัง "ท่านอาจารย์ตั้นตั้น ที่ข้ามีวันนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะท่าน
รอให้ท่านออกมาได้แล้ว พวกเราไปกินของหวานที่ร้านท่านพ่อท่านแม่ข้าด้วยกัน พุดดิ้งนมสดที่ท่านแม่ข้าทำอร่อยมากเลยนะ"
"อืม" เสียงของเฉียวซู่ชิงหยุดไปครู่หนึ่ง "ดี"
รอให้ออกมา... ท่านพ่อท่านแม่ที่เป็นมนุษย์ธรรมดาของนางคงไม่อยู่แล้วกระมัง