จิ่งเยว่กำลังย่อตัวเปิดกล่องอยู่บนพื้น ทั้งเหนื่อยทั้งหิว จะมีเวลาไปดูข้อความได้ยังไง
วันนี้เขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตัวเองโชคดีหรือซวย
เก็บได้กล่องสมบัติมาทั้งหมดหกใบ แต่ทุกใบ ข้างในกลับมีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งเกินระดับกล่องไปไกล
กว่าจะจัดการมอนสเตอร์ได้หมด สิ่งของที่เปิดออกม่ากลับน้อยจนน่าเวทนา
"เฮ้อ!" จิ่งเยว่สีหน้าหม่นหมอง มือหนึ่งปาดเลือดที่ซิบออกมาจากใบหน้า อีกมือกดลงบนท้องที่บีบรัดด้วยความหิว จนตัวเขาเองต้องห่องอเล็กน้อย
ก้มหน้ามองกล่องสมบัติห้าใบที่ยังไม่ได้เปิดตรงเท้า ไร้ซึ่งความอยากและความกล้าที่จะเปิดมันอีก
ในจังหวะนั้นเอง หมอกหนาปรากฏถนนสายหนึ่งขึ้นมา
จิ่งเยว่รีบตั้งตัวระวัง ยืนตรงขึ้นทันที ฝ่ามือกำเศษไม้แข็งที่รื้อมาจากกล่องไม้แน่น มีคนใช้การ์ดกับเขา?
วินาทีถัดมา ร่างเล็ก ๆ หนึ่งพุ่งออกมาจากม่านหมอก เป็นสาวน้อยน่ารักในชุดนอนกระต่ายสุดนุ่ม
พอมองเห็นชัดอีกฝ่าย สายตาระแวดระวังของจิ่งเยว่ไม่ได้ลดลง กลับพลุ่งพล่านไปด้วยความรังเกียจและเกลียดชังอย่างรุนแรง
"พี่เยว่! ในที่สุดฉันก็เจอพี่แล้ว! อือๆ..." สาวน้อยลอลี่เฟิงเจียวเจียวใช้เชือกลากรถบังคับเด็กเล่นหลังเธอ แล้ววิ่งตรงเข้าหาเขาอย่างตื่นเต้นดีใจ
จิ่งเยว่รีบยกไม้กั้นการเคลื่อนที่ของเธอ: "หยุด! ฉันไม่รู้จักเธอ! มาจากไหนก็กลับไปที่นั้น"
เฟิงเจียวเจียวชะงักไปกับการแสดงออกเย็นชาของจิ่งเยว่ ขอบตาแดงเล็กน้อย รู้สึกน้อยใจ แต่ก็ไม่อยากโกรธเขา
พี่เยว่ของเธอ หน้าตาสวยเกินไปแล้วจริง ๆ!
ผิวขาวผ่อง ดวงตาสีอำพันที่เคลือบด้วยความโกรธจนเปี่ยมน้ำ ประกอบกับรอยขีดข่วนจาง ๆ บนแก้มข้างหนึ่งที่เกิดจากการต่อสู้กับมอนสเตอร์เมื่อกี้ ช่างเป็นการแต่งหน้าทหารผ่านศึกระดับท็อป ทำให้คนอยากแหย่เล่นสุด ๆ
ดังนั้น เฟิงเจียวเจียวที่จัดการปลอบใจตัวเองได้แล้ว ก็เดินเข้าไปอีกสองก้าว อยากจะยื่นมือไปกอดแขนจิ่งเยว่