ยามค่ำคืน บนถนนที่ถูกหมอกหนาทึบห่อหุ้มไว้
ไฟหน้ารถสามล้อแทงทะลุหมอกพิษสีเทาหม่น แสงไฟส่องไปถึงไหน มีเพียงหมอกที่ไร้ที่สิ้นสุด
เปลือกแตงโมที่กินเหลือถูกโยนออกจากกระบะรถทีละชิ้น ทิ้งตัวเป็นเส้นโค้งแล้วกระแทกลงกลางหมอกอย่างหนัก
ทุกครั้งที่มันตกลงพื้น ก็ทำให้เกิดความวุ่นวายอย่างรุนแรงจากส่วนลึกของหมอก เสียงคำรามตามติดกันมาอย่างไม่ขาดสาย
จิ่งเยว่กินแตงโมไปชิ้นเล็ก ๆ ก็กินไม่ไหวแล้ว นั่งจัดเสบียงอยู่ในกระบะรถ ฟังความเคลื่อนไหวในหมอก ก็คิดในใจว่าพวกสัตว์ประหลาดในหมอกคงคิดว่าเขากำลังยั่วโทสะพวกมันอยู่แน่ ๆ!
หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันหลายชั่วโมง จิ่งเยว่ก็ดูออกแล้วว่าซิงซิงเป็นนักกินตัวยง
มองแตงโมที่ลดลงอย่างรวดเร็ว เขาก็เบือนหน้าหนีแล้วเตือนสักหน่อย: "แกกินอีก รุ่งขึ้นจะปวดท้องตาย"
"โอเค ไม่กินแล้ว" ซิงซิงพูดจบก็ทำท่าคล่องแคล่ว กัดแตงโมชิ้นที่เหลืออยู่ในมือจนหมด แล้วเก็บแตงโมที่เหลือเข้ากับช่องเก็บของ
ตอนนี้จิ่งเยว่ก็จัดเสบียงเรียบร้อยแล้ว จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เขายืดตัวขึ้น พิงราวกั้นกระบะรถอย่างสบาย ๆ ทำเป็นไม่ใส่ใจ แล้วถามขึ้นว่า
"แกยังไม่กลับอีกเหรอ?"
"ไม่กลับ การ์ดตามหาเพื่อนมีเวลา 24 ชั่วโมง ยังไม่ครบเวลากลับไม่ได้" ซิงซิงพูดเหลวไหลอย่างจริงจัง
จิ่งเยว่ได้ยินแล้วมุมปากกระตุก ดวงตาสีอำพันเป็นประกายวูบ เขาเกิดใหม่มาครั้งหนึ่ง ไม่เห็นเคยได้ยินว่าการ์ดตามหาเพื่อนเวลายังไม่ครบแล้วจะกลับไม่ได้?
แต่พอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่กลับ เขากลับรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก