【ติ๊ง! ผสานการ์ดหลี่จิ่งหลงสำเร็จ!】
【ท่านได้รับร่างกายระดับแข็งแกร่งและวิชาขี่ม้ายิงธนูระดับชำนาญจากหลี่จิ่งหลง!】
【จากหลี่จิ่งหลง ท่านยังได้เรียนรู้ทักษะที่คาดไม่ถึงอีกหลายอย่าง!】
【ท่านได้รับทักษะระดับมืออาชีพ: ฝีมือการแสดงของหลี่จิ่งหลง!】
【ฝีมือการแสดงของท่าน +9】
【ฝีมือการแสดงของหลี่จิ่งหลง: ความสามารถในการนำทัพของหลี่จิ่งหลงเป็นที่ถกเถียงกันไปต่าง ๆ นานา ทว่าฝีมือการแสดงของเขากลับหลอกผู้คนได้มากมาย ช่วงศึกจิ้งหนานคือช่วงที่ฝีมือการแสดงของหลี่จิ่งหลงเปล่งประกายที่สุด!】
【เมื่อท่านกล่าวเท็จหรือเสแสร้งต่อหน้าท้องพระโรง โอกาสที่อีกฝ่ายจะเชื่อสิ่งที่ท่านแสดงออกมาจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก และมีโอกาสเกิดช่วงเวลาโดดเด่น ซึ่งช่วยให้ท่านบรรลุผลตามที่ต้องการ】
สมกับเป็นหลี่จิ่งหลงจริง ๆ หมอนี่มันนักแสดงชัด ๆ!!!
หลังผสานการ์ดสำเร็จ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในใจหลินอู๋หยางก็คือเรื่องนี้
วินาทีที่การผสานสิ้นสุดลง หลินอู๋หยางได้ยินเสียงกระดูกของตน “กร๊อบ” ดังขึ้น
ราวกับมีใครดึงแผ่นหลังให้เหยียดตรง กระดูกสะบักกดต่ำลง กระดูกสันหลังจึงตั้งตรงขึ้นไม่น้อย
เขากำหมัดโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงพละกำลังแปลกใหม่ ข้อนิ้วเรียวชัด เส้นเอ็นและกระดูกแข็งแรง ไม่เหมือนมืออ่อนแรงของร่างเดิมที่ยกของหนักไม่ได้อีกต่อไป
เขาลุกขึ้นส่องกระจกทองแดง คนในกระจกยังคงเป็นใบหน้าหล่อเหลาเดิม ทว่าลำคอหนาขึ้น ไหล่กว้างขึ้น ความซีดเซียวป่วยไข้บนแก้มจางหายไป แทนที่ด้วยสีระเรื่อเปี่ยมเลือดฝาด
ร่างกายระดับแข็งแกร่ง
เขาขยับแขนไปมาสองสามครั้งในห้อง แล้วบิดขี้เกียจ เสียงกระดูกหลังลั่น “กร๊อบแกร๊บ” หลายครั้ง สบายจนเกือบเผลอครางออกมา
จากนั้นท้องก็ร้อง
“โครก—”
เสียงดังราวกับฟ้าร้อง
หลินอู๋หยางกุมท้องแล้วนิ่งงันไปสามวินาที
เมื่อเช้านี้เขากินหมั่นโถวลูกใหญ่สองลูกกับโจ๊กข้าวฟ่างหนึ่งชามที่ที่พักรับรองอย่างชัดเจน หากเป็นเมื่อก่อน ปริมาณนั้นย่อมประทังไปจนถึงยามอู่ได้สบาย ทว่าตอนนี้ท้องกลับว่างเปล่า หิวจนตาพร่า