ดังคำกล่าวที่ว่า เรื่องใหญ่ประชุมวงเล็ก เรื่องเล็กประชุมวงใหญ่
การตัดสินใจถวายฎีกาต่อสวรรค์และก่อศึกจิ้งหนานครั้งนี้ จูตี้เรียกเพียงโอรสทั้งสาม เหยากว่างเสี้ยว จางอวี้ จูเหนิง และหลินอู๋หยางมาหารือรายละเอียด
ส่วนทหารชั้นผู้น้อยก็มีชะตาต้องออกแรงเอาชีวิตเข้าแลกตามคำสั่งเท่านั้น!
ก็เหมือนกับการตรวจสอบทั่วทั้งพื้นที่ สิ่งที่ตรวจพบย่อมไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนัก。。。。。
ดังคำกล่าวที่ว่า การทำศึกต้องมีเหตุอันชอบธรรม ก็เหมือนเด็กทะเลาะกันต้องเริ่มจากด่ากันก่อน
จูตี้ต้องการเป็นจักรพรรดิ มิใช่กบฏ
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จูตี้ก็อดนับถือความปราดเปรื่องของเสด็จพ่อมิได้
การศึกครั้งนี้เขาอาศัยพระนามของเสด็จพ่อเพื่อปราบกบฏและกำจัดขุนนางชั่วข้างพระวรกายฮ่องเต้!
แต่หากพูดถึงการด่าคน ก็ต้องเป็นบัณฑิตอยู่แล้ว ทุกคนจึงหันสายตาไปทางหลินอู๋หยาง
หลินอู๋หยาง ผู้ช่ำชองการด่าคนอย่างถึงพริกถึงขิง แสดงท่าทีว่าถนัดเรื่องนี้ยิ่งนัก พอ ๆ กับที่หลี่ไป๋ถนัดแต่งกลอน
ก็แค่ด่ากันไปมาไม่ใช่หรือ!
เอาพู่กันมา!!!!
หลินอู๋หยางเริ่มลงมือเขียน ส่วนจูเกาซวี่ก็ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยอ่านตามทีละคำ
“ประกาศจากเยี่ยนอ๋อง แจ้งแก่เชื้อพระวงศ์ ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ ตลอดจนทหารและราษฎรทั่วหล้า:”
ตอนแรกกล่าวถึงชาติกำเนิด
ปฐมจักรพรรดิผู้สูงส่งแห่งราชวงศ์หมิงถือกำเนิดจากสามัญชน กวาดล้างเหล่าวีรชน ตั้งแผ่นดินจีนให้มั่นคง
ฮองเฮาเสี้ยวฉือร่วมฟันฝ่าความยากลำบาก สถาปนากิจการอันยิ่งใหญ่ด้วยกัน ฮ่องเต้องค์ก่อนแต่งตั้งเหล่าโอรสเป็นอ๋องต่างแคว้น ให้พิทักษ์ราชวงศ์ ทั้งยังตั้งพระราชโองการบรรพชนไว้เป็นแบบอย่างแก่คนรุ่นหลังนับหมื่นปี สายเลือดเดียวกันดุจร่างเดียว ร่วมกันค้ำจุนราชวงศ์หมิง
ตอนที่สองกล่าวถึงตนเอง
ข้าคือโอรสโดยชอบด้วยกฎหมายของปฐมจักรพรรดิผู้สูงส่งแห่งราชวงศ์หมิงและฮองเฮาเสี้ยวฉือ เป็นพระญาติใกล้ชิดของราชวงศ์ และเป็นพระอนุชาร่วมพระบิดามารดาขององค์รัชทายาทอี้เหวิน ข้าได้รับแต่งตั้งให้ปกครองเป่ยผิงมานานกว่ายี่สิบปี คอยป้องกันพวกอนารยชนทางเหนือ ปฏิบัติตนตามหน้าที่ขุนนางอย่างเคร่งครัด ไม่เคยล่วงเกินแม้แต่น้อย