ภายในห้องใต้ดินของจวนเยี่ยนอ๋อง ซึ่งอยู่ใต้เขาจำลอง
เหยา กว่างเสี้ยวนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งทางด้านล่าง มือหนึ่งคลึงลูกประคำไปมา
จางอวี้กับจูเหนิงยืนอยู่คนละฝั่ง ทั้งสองสวมชุดรัดกุมแบบนักรบ มีดเหน็บอยู่ที่เอว สีหน้าเคร่งขรึม
ในห้องใต้ดินจุดตะเกียงน้ำมันวาฬไว้ แสงส่องใบหน้าของทุกคนให้สว่างเพียงครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งจมอยู่ในเงามืด
จูตี้นั่งอยู่หลังโต๊ะเบื้องหน้าเป็นแผนผังการตั้งรับของเป่ยผิง เขามองมันอยู่นาน ก่อนเงยหน้าขึ้น
“ข้าตัดสินใจแล้ว”
สายตาของทั้งสามคนพลันจับจ้องไปที่เขา
“รับบัญชาฟ้า ศึกจิ้งหนาน”
มือของจางอวี้กำด้ามดาบแน่นขึ้น ข้อนิ้วทั้งสามลั่นกรอบแกรบ
จูเหนิงสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกพอง ก่อนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก ลูกประคำในมือเหยากว่างเสี้ยวหยุดชะงักไปเม็ดหนึ่ง แล้วจึงเคลื่อนต่อ
จูตี้ลุกขึ้น เดินไปยังแผนที่ แล้วใช้นิ้วแตะลงบนเมืองเป่ยผิง
“เจ้าจูอวิ๋นเหวินนั่นสังหารอวี๋เลี่ยง สังหารโจวตัว แล้วนำศีรษะไปแขวนไว้ที่ประตูเมืองอิ้งเทียน หนีเลี่ยงคนทรยศนั่นรับเงินห้าร้อยตำลึง แล้วขายองครักษ์ใกล้ชิดของข้าไปสองคน หากข้ายังรอต่อไป คนที่จะถูกแขวนอยู่บนประตูเมืองคนถัดไป อาจเป็นพวกเจ้าหรือแม้แต่ศีรษะของข้าเอง!”
นิ้วของเขาเลื่อนจากเป่ยผิงไปทางตะวันออก “จางอวี้”
“ข้าน้อยอยู่ที่นี่”
“เจ้าพาคนไปต้าหนิง อ๋องหนิงแห่งต้าหนิงมีกองทหารตั่วเหยียนสามกอง ทหารม้าชั้นยอดหนึ่งหมื่นนาย ข้าต้องการให้เจ้ารวบรวมกองทหารตั่วเหยียนทั้งสามมา หากรวบรวมไม่ได้ ก็แย่งชิงมา”
จางอวี้ประสานมือ “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”
นิ้วของจูตี้เลื่อนไปทางใต้ “จูเหนิง”
“ข้าน้อยอยู่ที่นี่”
“เจ้าจับตาดูประตูทั้งเก้าของเป่ยผิง จางปิ่งกับเซี่ยกุ้ยมีทหารอยู่ในมือ แต่ใจคนของพวกเขาไม่เป็นหนึ่งเดียว เจ้าจงลอบติดต่อขุนนางทหารในกองบัญชาการเป่ยผิงที่เคยมีไมตรีกับข้า สืบให้รู้แน่ชัดว่าประตูทั้งเก้าควบคุมกันอย่างไร ถึงวันที่ข้าลงมือ เจ้าต้องยึดประตูทั้งเก้าให้ได้ภายในครึ่งชั่วยาม”