เมื่อกลับถึงเหวินเติง ภารกิจของหลินอู๋หยางก็คือเก็บตัวพัฒนาตนเองอย่างเงียบเชียบ
มีคำกล่าวว่า เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้วก็ย่อมคิดถึงเรื่องนั้น!
หลินอู๋หยางเป็นคนธรรมดาสามัญ ย่อมไม่อาจหลีกหนีธรรมเนียมนี้ได้เช่นกัน
พี่น้องทั้งหลายจงจำไว้ เมื่อสตรีผู้หนึ่งรักท่านจากใจจริง นางย่อมเต็มใจทำเรื่องมากมายเพื่อท่าน!
หลี่โหย่วหรงทำให้หลินอู๋หยางได้สัมผัสความสุขจากการถูกหนีบโจมตีถึงหกเท่า!
ระหว่างที่หลินอู๋หยางกับหลี่โหย่วหรงใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญไร้ยางอาย ข่าวที่จูตี้อ้างพระราชโองการฟ้าสวรรค์ ยกทัพทำศึกจิ้งหนานก็แพร่ไปถึงหูจูอวิ๋นเหวิน
เมื่อประกาศจากเป่ยผิงมาถึงเมืองอิงเทียนฟู่ จูอวิ๋นเหวินกำลังตรวจฎีกาอยู่ในห้องอุ่นของตำหนักเหวินหัว
ฉีไท่ถือกระดาษเหลืองม้วนหนึ่งเข้ามา ใบหน้าเขียวคล้ำ
ด้านหลังเขามีหวงจื่อเฉิงกับฟางเซี่ยวหรูตามมาด้วย ฝีเท้าของทั้งสามหนักอึ้งกว่ายามปกติ จูอวิ๋นเหวินเงยหน้ามองสีหน้าของฉีไท่ ก่อนวางพู่กันลง
“เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ อาจารย์ทั้งสาม?”
ฉีไท่คลี่กระดาษเหลืองออก แล้วอ่านด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ครั้นอ่านถึงข้อความว่า “ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน จูอวิ๋นเหวิน เดิมเป็นหลานชายสายรอง มิใช่ทั้งสายเอกและมิใช่บุตรคนโต” เสียงเขาก็ชะงักไปชั่วขณะ
เมื่ออ่านถึงข้อความว่า “มารดาผู้ให้กำเนิดคือหลี่ว์ซื่อ เป็นพระสนมรองแห่งตำหนักบูรพา มิใช่ฮองเฮาองค์แรกผู้เป็นพระมารดาสายเอก” อากาศภายในห้องอุ่นพลันคล้ายแข็งตัว
เมื่ออ่านถึงข้อความว่า “อวิ๋นเหวินอาศัยฐานะหลานชายสายรอง ข้ามลำดับขึ้นสืบราชบัลลังก์ ทำลายธรรมเนียมเรื่องลำดับอาวุโสและสายเอกสายรอง” นิ้วมือของจูอวิ๋นเหวินก็กำขอบโต๊ะทรงพระอักษรแน่น
เมื่ออ่านถึงข้อความว่า “เซียงอ๋องรักษาความบริสุทธิ์ของตน กลับถูกบีบให้ทั้งจวนจุดไฟเผาตนเอง ญาติพี่น้องล้วนสิ้นชีพ” จูอวิ๋นเหวินยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบคำหนึ่ง