หลี่จิ่งหลงนั่งอยู่ในห้องหนังสือตลอดบ่าย ทบทวนเรื่องนี้ในใจซ้ำสามรอบ
เกิ่งปิ่งเหวินพ่ายแพ้ หลี่จิ่งหลงรู้อยู่แก่ใจ
เขารู้จักจูตี้ดีเกินไป จูตี้ผู้นั้นฝึกทหารอยู่ที่เป่ยผิงมานานยี่สิบปี จัดการพวกตาตาร์ได้ราวกับหั่นผัก เกิ่งปิ่งเหวินเป็นแม่ทัพวัยเจ็ดสิบที่ถนัดตั้งรับในเมือง กลับไปสู้ศึกกลางทุ่งกับจูตี้ นี่ไม่ต่างอะไรกับส่งคนไปตายหรือ?
แต่เขาพูดเรื่องนี้ออกไปไม่ได้ เขาต้องทำให้จูอวิ๋นเหวินตระหนักด้วยตนเองว่าเกิ่งปิ่งเหวินไม่ไหว จำต้องเปลี่ยนแม่ทัพ
แล้วจะเปลี่ยนเป็นผู้ใด?
สวีฮุยจู่
หลี่จิ่งหลงเขียนชื่อนี้ลงบนกระดาษ แล้ววงกลมเอาไว้
สวีฮุยจู่เป็นบุตรชายของสวีต๋า ลูกหลานตระกูลแม่ทัพ ทั้งยังมีบารมีในกองทัพมากกว่าเขา
หากจูอวิ๋นเหวินเกิดเลือดร้อน ส่งสวีฮุยจู่ไปรบ เช่นนั้นเขาก็หมดโอกาสแล้ว ดังนั้นขั้นแรก ต้องกดสวีฮุยจู่ไว้ก่อน
ปัญหาใหญ่ที่สุดของสวีฮุยจู่คือพี่สาวของเขา
สวีเมี่ยวอวิ๋นเป็นพระชายาเยี่ยนอ๋อง ภรรยาเอกของจูตี้
ฐานะนี้ยามปกติถือเป็นเกียรติ แต่ในยามศึกกลับกลายเป็นจุดอ่อน
จูอวิ๋นเหวินคงกังวลอยู่ในใจแน่ หากสวีฮุยจู่นำทัพขึ้นเหนือ แล้วจงใจพ่ายแพ้ขึ้นมาจะทำอย่างไร?
เขาจะยอมสวามิภักดิ์ต่อพี่เขยโดยตรงหรือไม่? ในมือเขากุมกำลังทหารมากมาย จะหันไปช่วยพี่เขยหรือเปล่า?
จูอวิ๋นเหวินไม่มีทางพูดข้อกังขานี้ออกมาเอง แต่หลี่จิ่งหลงช่วย “คิด” แทนเขาได้
ขั้นที่สอง หาคนที่เหมาะสม ในเวลาที่เหมาะสม ส่งเรื่องนี้ไปถึงหูจูอวิ๋นเหวินอย่าง “ไม่ตั้งใจ”
คนส่งข่าวจะเป็นเขาเองไม่ได้ ต้องเป็นคนที่จูอวิ๋นเหวินไว้วางใจ
ฉีไท่กับหวงจื่อเฉิงหรือ? ขุนนางบุ๋นสองคนนี้กลัวแม่ทัพมีอำนาจเกินตัวที่สุด หากทำให้พวกเขารู้สึกว่าสวีฮุยจู่ไม่น่าไว้วางใจ ทั้งสองย่อมช่วยหลี่จิ่งหลงพูดเรื่องนี้แน่