เมื่อเห็นหวังเจิ้นอวี่มีท่าทีฮึกเหิมเต็มเปี่ยม หลี่ซูหาวก็เผยสีหน้ากระอักกระอ่วน
“ช่วงนี้ฉันวางท่ามากเกินไปหรือเปล่านะ? เดี๋ยวจะไปกระตุ้นเขาเข้าไหม!” หลี่ซูหาวนึกเสียใจอยู่บ้าง
แต่ก่อนหลี่ซูหาวเป็นเพียงญาติห่าง ๆ ของตระกูลหลี่ แทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย แม้แต่เงินช่วยเหลือค่าครองชีพก็ยังไม่ได้รับ พ่อแม่ของเขาเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ฐานะทางบ้านไม่ได้ดีกว่าหยางฝานสักเท่าไร
ในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น เขาจึงวางตัวต่ำต้อยอย่างยิ่งเมื่ออยู่ที่โรงเรียน แต่หลังจากปลุกพรสวรรค์ระดับซี ร่างเหล็ก ขึ้นมาได้ ตระกูลหลี่ก็รับเขากลับเข้าตระกูลทันที
ทรัพยากรมากมายถูกทุ่มลงในอาณาจักรเทพของเขา เหล่าอัจฉริยะห้องหนึ่งที่แต่ก่อนทำได้เพียงมองอยู่ไกล ๆ ก็เริ่มเป็นฝ่ายเข้ามาทักทายก่อน
หลี่ซูหาวเป็นเพียงคนหนุ่มอายุไม่ถึง 20 ปี การเปลี่ยนแปลงฐานะครั้งใหญ่ย่อมทำให้เขาเหลิงอยู่บ้าง และการวางท่าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นก็เป็นความสุขที่สุดของเขาในช่วงนี้
วางท่ามากเข้าหลี่ซูหาวเองก็รู้สึกเบื่อหน่าย ถึงขั้นเริ่มทบทวนตัวเองในช่วงนี้
‘คนเรากลัวความไม่เท่าเทียมมากกว่าความขาดแคลน ต่อหน้ามิตรสหายที่เคยคบหากันมา ฉันทำเกินไปหรือเปล่านะ?’
หลี่ซูหาวกระแอมเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “เก่งจริง ๆ นั่นแหละ แต่ถึงอย่างไรฉันก็มีตระกูลคอยสนับสนุน การพัฒนาอาณาจักรเทพในช่วงแรกย่อมได้เปรียบอยู่ก้าวหนึ่ง”
อีกไม่นานก็จะถึงเวลาทดสอบแล้ว อาณาจักรเทพของเขาย่อมไม่มีความลับต่อหน้าชีวิตอัจฉริยะของสหพันธ์ จึงเอ่ยบอกหวังเจิ้นอวี่ไว้ก่อน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับไม่ไหว
การที่ตระกูลหลี่รับเขากลับเข้าตระกูลไม่ใช่ความลับ ใช้ทรัพยากรของตระกูลหลี่เป็นข้ออ้าง ต่อให้ชนะการประเมิน อีกฝ่ายก็จะไม่เสียหน้ามากนัก