“ก่อนอื่น ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่ปลุกอาณาจักรเทพได้เมื่อวานนี้ และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ ในบรรดาพวกเธอ มีอยู่สามคนที่ครูอยากประกาศชมเป็นพิเศษ หยางฝานได้ผลประเมินระดับซี หลี่ซูหาวได้ผลประเมินระดับซี หวังเจิ้นอวี่ได้ผลประเมินระดับดี แม้การปลุกอาณาจักรเทพจะมีความสุ่มอยู่บ้าง แต่โชคก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่งเหมือนกัน ครูขอแสดงความยินดีกับพวกเธอด้วย” หลี่ชิงอิงปรบมือเบา ๆ พลางกล่าว
นักเรียนทุกคนในชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเจ็ดมาจากครอบครัวธรรมดา การปลุกพลังครั้งนี้มีคนได้ระดับซีสองคนและระดับดีหนึ่งคน หลี่ชิงอิงก็พอใจมากแล้ว
นักเรียนคนอื่นมองหยางฝานทั้งสามคนด้วยแววอิจฉาไม่ต่างกัน
ที่เป็นเช่นนี้ไม่ใช่เพราะผลประเมินเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะทรัพยากรจากกระทรวงศึกษาธิการที่จะจัดสรรให้ตามผลประเมินนั้น
แม้ทรัพยากรที่กระทรวงศึกษาธิการมอบให้จะนำไปใช้จ่ายอย่างอื่นในชีวิตประจำวันไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องแบมือขอเงินลงทุนจากที่บ้าน เท่ากับช่วยลดภาระให้ครอบครัวไปด้วย
“นับตั้งแต่ยุคเทพเจ้าอุบัติขึ้น อายุขัยของมนุษย์ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก พวกเธอยังหนุ่มสาว อย่าจมอยู่กับความได้เสียชั่วคราวจนลืมเจตนาแรกเริ่ม” หลี่ชิงอิงเปลี่ยนเรื่องพูด
“นักเรียนเข้าใจแล้วครับ/ค่ะ”
“ดี ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มบทเรียนวันนี้กัน พวกเธอคิดว่าสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์คืออะไร?” หลี่ชิงอิงชี้ไปยังอักษรตัวใหญ่สี่ตัวบนกระดานดำ
“พวกเราก็เป็นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?”
“เทพเจ้าที่มีอาณาจักรเทพหรือครับ?”
“คนธรรมดาที่ผ่านการปลุกพลัง ก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ครับ”
……
นักเรียนด้านล่างต่างตอบกันคนละคำสองคำ ทุกคนกระตือรือร้นที่จะตอบ