เวลานี้ลั่วโหรวอาบน้ำเสร็จแล้ว กำลังนอนอยู่บนเตียง
นางมองหยางฝานแล้วสั่งตรง ๆ ว่า “ดื่มยา อาบน้ำ ขึ้นเตียง แล้วก็ทำธุระ”
น้ำเสียงราวกับกำลังสั่งงานทำให้หยางฝานอดกลอกตาไม่ได้
“คุณรู้จักลั่วหมิงเซวียนไหม?” จู่ ๆ หยางฝานก็ถามขึ้น
พอได้ยินชื่อนี้ สีหน้าลั่วโหรวเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววรังเกียจวาบผ่านดวงตา “เขามาหาเรื่องคุณหรือ?”
เมื่อเห็นสีหน้าของลั่วโหรวเปลี่ยนไป หยางฝานก็แอบคิดในใจว่า ‘เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ’
เขาเพิ่งเข้าตระกูลลั่ว ยังจำคนในตระกูลได้ไม่ครบ จะไปมีเรื่องกับอีกฝ่ายได้อย่างไร คนเดียวที่เป็นไปได้ก็คือภรรยาของเขามีเรื่องบาดหมางกับคนผู้นั้น
“ไม่ถึงกับหาเรื่องหรอก” หยางฝานส่ายหน้า
“ลั่วหมิงเซวียนคนนี้พรสวรรค์ธรรมดา แต่พ่อแม่ของเขาเป็นเทพชั้นหนึ่งทั้งคู่ ฉันอายุมากกว่าเขาหนึ่งรุ่น ก่อนที่อาณาจักรเทพของฉันจะเสียหาย เขาเคยตามจีบฉัน แต่ฉันปฏิเสธไป
“หลังจากเกิดเรื่องกับฉัน คุณปู่คิดจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต เพิ่มสินเดิมให้อีกหน่อย แล้วให้เราสองคนแต่งงานกัน มีลูกด้วยกัน
“แต่สุดท้ายเขากลับรังเกียจฉัน ไม่เพียงเรียกร้องทรัพย์สินส่วนสำคัญในอาณาจักรเทพของคุณปู่เกินควร ยังขอใส่เงื่อนไขในสัญญาก่อนแต่งงานด้วยว่า หลังจากนี้เขาจะไม่รับผิดชอบค่าเลี้ยงดูบุตรแม้แต่น้อย
“สองตระกูลเลยผิดใจกันอยู่บ้าง เขาคงเป็นศัตรูกับคุณเพราะเรื่องนี้”
ลั่วโหรวไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้ ขณะมองหยางฝาน แววตานางเจือความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย
พอได้ฟัง หยางฝานก็อดถอนใจไม่ได้ว่า ลูกหลานตระกูลใหญ่พวกนี้ช่างรู้จักเอาเปรียบคนจนหมดเนื้อหมดตัวจริง ๆ