ทุกคนตั้งใจฟังบทเรียนครั้งนี้มาก โดยเฉพาะนักเรียนที่คิดว่าตัวเองมีโอกาสเลื่อนขั้นเป็นกึ่งเทพ
หลี่ชิงอิงอธิบายแนวทางการพัฒนา รวมถึงข้อดีข้อเสียของแต่ละเส้นทางอย่างชัดเจน หยางฝานเองก็ตั้งใจฟังและนั่งหลังตรง
“บทเรียนวันนี้จบเพียงเท่านี้ นักเรียนที่คิดจะทะลวงขั้นเป็นกึ่งเทพหรือกระทั่งเทพเจ้า พวกเธอต้องเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ตอนนี้
ถ้าเลือกเส้นทางบำเพ็ญเพียร ก็เริ่มปลูกพืชวิญญาณและผลไม้วิญญาณหลากชนิดในอาณาจักรเทพได้เลย เมื่อสาวกกินสมบัติฟ้าดินเป็นเวลานาน โอกาสที่จะให้กำเนิดอัจฉริยะที่มีรากวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้นมาก
ในทำนองเดียวกัน เส้นทางฝึกยุทธ์ต้องปลูกโอสถล้ำค่าที่ช่วยขัดเกลาร่างกาย ส่วนเส้นทางจักรกลจำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนจากตระกูล จึงควรรีบซื้อหัวใจจักรกลให้เร็วที่สุด”
เมื่อพูดจบ ร่างของหลี่ชิงอิงก็หายไปจากโลกเสมือน
หลังอาจารย์จากไป หลี่ซูหาวก็ลุกขึ้นกล่าวว่า “พี่น้องผู้ชายทั้งหลาย ไปเจอกันที่เดิม! วันนี้ฉันเลี้ยงเอง”
“พี่หาวจงเจริญ!”
“ต้องอย่างพี่หาวสิ ใจดีกับพวกพี่น้องจริง ๆ”
พวกนักเรียนชายในห้องตื่นเต้นกันทันที สีหน้าเคลิบเคลิ้ม ไม่สนใจสายตาของนักเรียนหญิงเลยแม้แต่น้อย
ส่วนนักเรียนหญิงกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ตอนนี้อัจฉริยะของห้องเจ็ดนอกจากหลี่ซูหาวแล้ว ยังมีหยางฝานเพิ่มมาอีกคน หากได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์การพัฒนาอาณาจักรเทพกับคนระดับนี้ ย่อมเป็นประโยชน์ไม่น้อย
แต่หลี่ซูหาวชอบเทียนเซียงเหรินเจียนเป็นพิเศษ อีกฝ่ายก็ไม่ได้เชิญพวกเธอ สาว ๆ จึงไม่สะดวกจะหน้าด้านตามไปด้วย
“ทำไมต้องไปเทียนเซียงเหรินเจียนอีกแล้ว เปลี่ยนที่บ้างไม่ได้หรือไง?”
“พวกผู้ชายพวกนี้น่าหงุดหงิดจริง ๆ ต่อไปแต่งงานก็ห้ามเลือกเพื่อนร่วมชั้นพวกนี้เด็ดขาด”