หลังมื้ออาหาร หยางฝานขึ้นไปบนห้องแล้วจับมือขวาของลั่วโหรว ก่อนโอนแต้มศรัทธา 5 ล้านแต้มให้อีกฝ่ายทันที
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในอาณาจักรเทพ ลั่วโหรวก็เผยสีหน้าฉงน “คุณโอนแต้มศรัทธา 5 ล้านแต้มให้ฉันทำไม?”
“ต่อไปผมจะโอนให้คุณทุกเดือน ก่อนที่ผมจะมีความสามารถรักษาคุณให้หาย ก็ใช้ชีวิตแห่งน้ำคอยประคองอาการไปก่อน” หยางฝานตอบตรง ๆ
ลั่วโหรวมองหยางฝานอย่างไม่อยากเชื่อ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจ และยังมีความระแวดระวังอยู่เล็กน้อย
แต้มศรัทธา 5 ล้านแต้มนี้เทียบไม่ได้เลยกับทรัพย์สินที่เธอมอบให้หยางฝาน ทว่าลั่วโหรวไม่เคยคิดมาก่อนว่าหยางฝานจะโอนเงินให้เธอ
‘ผู้ชายเจ้าชู้ไม่ใช่พวกเอาเข้าอย่างเดียว ไม่ยอมจ่ายออกหรอกหรือ?’
ลั่วโหรวอดสงสัยไม่ได้ หรือเธอจะเข้าใจอีกฝ่ายผิดไป หรือหยางฝานกำลังวางเหยื่อล่อปลาใหญ่กันแน่?
แต่ตอนนี้อาณาจักรเทพของเธอไม่มีทรัพย์สินเหลือแล้ว แต้มศรัทธาที่เหลืออยู่ก็มีไว้ซื้อสิ่งของจำเป็นขั้นพื้นฐาน เธอไม่มีปลาให้เขาตกด้วยซ้ำ
ตอนนี้คุณค่าเพียงอย่างเดียวของเธอคือการมีปู่เป็นเทพชั้นหนึ่ง แต่สิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์คิดจะหมายตาทรัพย์สินของเทพ นั่นไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือ?
“คุณ...” ลั่วโหรวอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่กลับพูดไม่ออก
“อะไร?”
“ไม่มีอะไร ฉันแนะนำให้คุณสนใจแค่สิทธิ์กับหน้าที่ในสัญญาก็พอ คิดมากไป ระวังสุดท้ายจะไม่ได้อะไรเลย”
“หมายความว่ายังไง?”
“ฟังไม่เข้าใจก็ช่างเถอะ” ลั่วโหรวส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนจะนอนต่อบนเตียงเพื่อเตรียมพักผ่อน