จางซูฮั่นวิ่งงานที่เหิงเตี้ยนมาห้าวัน เปลี่ยนไปเข้ากองถ่ายกว่าสิบกอง ในที่สุดก็ถึงคิวถ่ายฉากของเขาอีกครั้ง
ช่วงนี้เขาออกหน้ากล้องแบบไม่หยุด แถมยังได้ค่าความนิยมจากภาพเบื้องหลังกองถ่ายที่หลุดออกมาอย่างต่อเนื่อง ยอดคงเหลือทะลุหลักพันได้สำเร็จ ทั้งยังใกล้แตะหนึ่งพันห้าร้อยแล้ว
ด้วยความเร็วระดับนี้ อีกไม่นานเขาก็ทำเป้าหมายสำเร็จได้
“ตอนราชโองการมาถึง เซี่ยอี้กำลังชมงานเลี้ยงดนตรีอยู่ในจวน คนบรรเลงเพลงและร่ายรำล้วนเป็นหญิงงามที่หาได้ยากยิ่ง แล้วหญิงงามที่ฉันต้องการล่ะ? นี่เธอไปหาตัวอะไรมากัน!”
ผู้กำกับด่าผู้ช่วยผู้กำกับอย่างสาดเสียเทเสีย
จางซูฮั่นแอบเงี่ยหูฟังอยู่เงียบ ๆ ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ ที่แท้ท่านเซี่ยคนนี้ก็ไม่ได้ถูกด่าหาว่า “ซุกซ่อนหญิงงาม” โดยเปล่าประโยชน์ ตายไปก็ไม่ได้น่าสงสารเลยจริง ๆ
คนที่สวยที่สุดเก็บไว้เอง ส่วนที่เหลือค่อยส่งเข้าวัง
แบบนี้เรียกว่าอะไรนะ ฝ่าบาท ท่านคู่ควรกับของดี แต่ไม่คู่ควรกับของที่ดีกว่านั้น
ส่วนฉัน คู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด
คิดไปคิดมา เขาก็ขำตัวเองขึ้นมา
เขารู้สึกจริง ๆ ว่าเซี่ยอี้เป็นคนทั้งเลวทั้งน่าสนใจ
เลวจริง ๆ นั่นแหละ
โลภเงิน กุมอำนาจ หลอกลวงเบื้องบน ปกปิดเบื้องล่าง ตั้งพรรคพวก ทุกข้อที่กล่าวมาล้วนเป็นความผิดที่เขาสมควรได้รับ
แต่เซี่ยอี้มีความเลวแบบไม่สะทกสะท้าน ราวกับกำลังบอกว่า ฉันก็เป็นคนแบบนี้ ไม่เคยแสร้งทำเป็นคนดี ถ้าเธอทนดูไม่ได้ ก็ฆ่าฉันสิ
ความตรงไปตรงมาที่เจือความบ้าคลั่งแบบนี้ เมื่ออยู่บนตัวขุนนางชั่วกลับมีเสน่ห์ประหลาดอยู่ไม่น้อย
ถ้าเขาเป็นเซี่ยอี้ ในวินาทีที่ราชโองการมาถึง เขาจะคิดอะไรนะ?
จะเป็นความปล่อยวางที่พร้อมรับความตายอย่างสงบ หรือจะรู้สึกเสียดายที่ชีวิตนี้ยังมีเรื่องค้างคา?
วันนี้เป็นฉากสุดท้ายของเขาในกองถ่ายนี้ และเป็นฉากปิดชีวิตของเซี่ยอี้ด้วย
แต่ผู้กำกับไม่พอใจกับนักแสดงประกอบที่หามาได้ ฉากนี้จึงยังถ่ายไม่เริ่มเสียที
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างชะงักงัน จางซูฮั่นก็กลอกตา ก่อนแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “พี่เจาอี้ ตอนนี้มีคิวถ่ายไหม?”