จางซูฮั่นไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของเธอ ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกกล่องอาหารตรงหน้าดึงดูดไปหมดแล้ว
ไม่สนภาพลักษณ์อีกต่อไป เขากัดไก่ทอดคำโตอย่างเอร็ดอร่อย
อืม~~~ ข้างนอกกรอบ ข้างในนุ่ม อร่อยสุด ๆ!
ทันทีที่น้ำฉ่ำ ๆ ระเบิดในปาก เขาก็มีความสุขจนเกือบเผลอส่งเสียงออกมา
ไขมันหอม ๆ แผ่ซ่านทั่วปลายลิ้น ปรนเปรอปุ่มรับรสที่โหยหามานานหลายวัน ความเหนื่อยล้าและหิวโหยที่สะสมมาหลายวันพลันได้รับการเยียวยาในชั่วพริบตา
อร่อย อร่อย อร่อยจริง ๆ!
เขาก้มหน้าก้มตากินอย่างเมามัน แก้มตุ่ยเหมือนหนูแฮมสเตอร์ ไม่ทันสังเกตสายตาของคนรอบข้างเลยสักนิด
ขณะเดียวกัน ห่างไปด้านหลังเขาไม่กี่เมตร หานซิงเหย่ หวงเจาอี้ และคนอื่น ๆ ถือกล่องอาหารขนาดปกติ พลางเคี้ยวฮอตดอกไปด้วย แลกเปลี่ยนสายตารู้ทันกันไปด้วย
หวงเจาอี้มองจางซูฮั่นที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนถามหานซิงเหย่เสียงเบา “ซูฮั่นกำลังจะได้เลื่อนระดับความดังหรือเปล่า?”
หานซิงเหย่กัดฮอตดอกคำหนึ่ง พูดเสียงอู้อี้ “ได้ยินมาว่าผู้กำกับอยากเพิ่มฉากให้เขาอีกสองฉาก”
“โห จริงดิ?” นักแสดงประกอบคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง “เขาเพิ่งมานานแค่ไหนเอง?”
“เพิ่งวันนี้นี่แหละ” หานซิงเหย่กลืนอาหารในปากลงแล้วลดเสียงพูด “ฉันได้ยินผู้ช่วยผู้กำกับคุยกับคนเขียนบทด้วยหูตัวเอง บอกว่าผู้กำกับเห็นว่าเขาหน้าตาดี เลยอยากให้คนเขียนบทเพิ่มฉากทูตบุปผาและวิหคเข้าไปในบทอีกสองฉาก”
“โคตรเจ๋ง” นักแสดงประกอบอีกคนอุทาน “เพิ่งเข้ากองวันแรกก็จะได้เพิ่มฉากแล้วเหรอ?”