รถตู้สีขาวที่ดัดแปลงมาแล้วคันหนึ่งแล่นเข้ามาตรงทางเข้ากองถ่าย ด้านข้างรถพ่นภาพขนาดใหญ่ของเสิ่นถิงเซินไว้ พร้อมตัวอักษรลายมือประดิษฐ์เรียงอยู่ข้างกัน ขอบสีทองประดับอย่างประณีต ดูหรูหราไม่น้อย
“มองเพียงครั้งตราตรึงชั่วนิรันดร์ ชั่วชีวิตไม่เสียใจที่ได้เป็นศิษย์สำนักถิง”
ออกแบบได้สวยดี
แต่พออ่านสโลแกนออกมาแล้ว กลับชวนให้กระดากจนแทบอยากมุดดิน
จางซูฮั่นจ้องตัวอักษรแถวนั้นอยู่สองวินาที ก่อนจะเผลอหงิกนิ้วเท้า
ถ้าวันไหนมีคนถือป้ายเขียนชื่อเขาแล้วตะโกนสโลแกนแบบนี้ เขาคงอับอายจนอยากแบกหัวรถจักรหนีออกจากโลกไปทั้งคืน
แต่ไม่นานเขาก็คิดไม่เหมือนเดิมแล้ว
ประตูท้ายรถเปิดอ้า ภายในเรียงกล่องเก็บความร้อนกับตู้เครื่องดื่มไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูกทั้งที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร
เนื้อย่าง ฮอตดอก ไก่ทอด ของหวาน กาแฟบดสด... มีครบทุกอย่าง
กลิ่นหอมหลากหลายผสมปนกัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยยั่วกระเพาะของเขา
จางซูฮั่นอดกลืนน้ำลายไม่ได้ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เช้านี้เขากินแค่หมั่นโถวเย็น ๆ ไปหนึ่งลูก ถ่ายละครมาเกือบ 4 ชั่วโมง แถมระหว่างนั้นยังเป็นลมเพราะอากาศร้อนอีกครั้ง ตอนนี้หิวจนท้องแทบติดหลัง รู้สึกว่าตัวเองกินวัวได้ทั้งตัว
ข้างรถยังมีป้ายตั้งอยู่ เขียนว่า “รถอาหารสนับสนุนกองถ่ายจากแฟนคลับเสิ่นถิงเซิน”
รถอาหารสนับสนุน คือรถที่แฟนคลับเตรียมไว้ตอนจัดกิจกรรมเชียร์ศิลปิน โดยนำมาที่กองถ่ายระหว่างถ่ายทำ เพื่อแจกอาหารและเครื่องดื่มฟรีให้ทีมงานทุกคน
สมกับเป็นนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจริง ๆ ไม่ว่าจะเข้ากองถ่ายไหนก็มีแฟนคลับจัดรถอาหารมาให้ ทั้งหน้าตาและสวัสดิการนี่มัน...