จางซูฮั่นเดินตามฉินมู่หยางออกจากห้องแต่งหน้า ดวงอาทิตย์ขึ้นเต็มที่แล้ว แสงแดดส่องกระทบร่างเขาเต็ม ๆ ร้อนชะมัด
เขาหรี่ตาลง ยังปรับตัวกับแสงข้างนอกได้ไม่เต็มที่ ก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศในกองถ่ายดูไม่เหมือนเดิม
สถานที่ซึ่งเดิมทีวุ่นวายและเสียงดังเงียบลงชั่วขณะ
จากนั้นเสียงจอแจพลันดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ทิศทางเปลี่ยนไป
คนรอบข้างจับกลุ่มกระซิบกระซาบกัน สายตาทุกคู่ต่างเหลือบมองมาทางประตูเป็นระยะ
จางซูฮั่นยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คิดแค่ว่าตัวเองเหม่อไปเท่านั้น
แต่ผู้ช่วยผู้กำกับเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาแล้ว
เขาสวมหมวกแก๊ป มือหนึ่งถือเอกสารม้วนเป็นปึก เดินมาถึงก็ทำท่าจะเร่งคน ทว่าพอสายตาตกลงบนตัวจางซูฮั่น สีหน้าก็ชะงักไปชั่วครู่
เขาตะลึงไปนิดหนึ่ง กวาดตามองจางซูฮั่นตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็ตะลึงอีกรอบ
จากนั้นหันไปมองฉินมู่หยาง คล้ายกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง ก่อนถามเสียงเบา «นี่เด็กในสังกัดคุณเหรอ?»
ฉินมู่หยางยิ้มบาง ๆ «ใช่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?»
ผู้ช่วยผู้กำกับ «……»
เขามองจางซูฮั่นอีกครั้ง สายตากวาดจากคอเสื้อชุดยาวสีขาวนวลลงไปถึงเอว ก่อนเลื่อนกลับขึ้นมา วนเวียนอยู่ระหว่างหางม้าสูงกับริบบิ้นแดงบนผมสองรอบ แล้วก็อดทอดถอนใจอย่างจริงใจไม่ได้
«ผมนึกว่าคนเขียนบทแก้บท เปลี่ยนฉินเทียนโย่วให้เป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งสำนักเซียนซะอีก»
จางซูฮั่นยังไม่ทันได้ตอบ เสียงทรงพลังเสียงหนึ่งก็ดังมาจากทางนี้
«คนอยู่ไหน?»
ผู้กำกับเสียงดังฟังชัด ลุกขึ้นจากหลังจอมอนิเตอร์แล้วกวักมือเรียก «คุณจางคุยโทรศัพท์กับผมไว้แล้วว่า ก่อนเริ่มถ่ายทำจะขอดูว่าลุคเหมาะหรือเปล่า รีบเข้ามาเลย!»
ผู้ช่วยผู้กำกับรีบตะโกนตอบ «มาแล้วครับ มาแล้ว! ผู้กำกับ คนมาแล้ว!»
จางซูฮั่นสูดหายใจเข้าลึก ๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปพยักหน้าทักทาย «สวัสดีครับผู้กำกับ»