ผู้ช่วยผู้กำกับโจวกำลังจะเดินออกไป แต่พอเห็นคนที่มาใหม่ชัด ๆ ก็ชะงักฝีเท้าทันที รอยยิ้มที่ทั้งเข้าใจอะไรบางอย่างและแฝงความประหลาดใจอยู่หลายส่วนปรากฏขึ้นบนใบหน้า «อ้าว พี่จาง ลมอะไรพัดพี่มาถึงที่นี่ได้ล่ะ?»
เขามองจางซูฮั่น แล้วมองดอกไม้ในมือเธอ ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย «ดูท่าซูฮั่นของเราจะเข้าตาพี่แล้วสินะ?»
ผู้หญิงที่ถูกเรียกว่า «พี่จาง» ยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงพูดกับผู้ช่วยผู้กำกับโจวว่า «ผู้กำกับโจว ฉันมีธุระส่วนตัวอยากคุยกับซูฮั่นสักหน่อย คงไม่รบกวนใช่ไหมคะ?»
ผู้ช่วยผู้กำกับโจวเข้าใจทันที เขาตบบ่าจางซูฮั่นอย่างรู้กาลเทศะ แล้วลดเสียงพูดเร็ว ๆ ว่า «โชคกำลังมาแล้ว»
จากนั้นก็พยักหน้าให้พี่จาง «ได้เลย พวกคุณคุยกันเถอะ ผมไปดูฉากถัดไปก่อน»
พูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในกองถ่ายอันวุ่นวายโดยไม่หันกลับมาอีก ปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันตามลำพังอย่างเงียบสงบ
จางซูฮั่นยืนอยู่ที่เดิม มองผู้หญิงแปลกหน้าตรงหน้าซึ่งแผ่รัศมีน่าเกรงขามออกมา แล้วก็อดงุนงงไม่ได้
เขาไม่รู้จักอีกฝ่าย แต่ดูจากท่าทีสุภาพและสนิทสนมที่ผู้ช่วยผู้กำกับโจวแสดงออกมา เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา
«สวัสดี ฉันจางเวยไป๋» หญิงสาวเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงใสกังวาน สุภาพอย่างมืออาชีพและอ่อนโยนอย่างพอดี ไม่ทำให้รู้สึกห่างเหินหรือสนิทสนมเกินไปจนชวนอึดอัด
เธอยื่นช่อดอกไม้ในมือออกมาเล็กน้อย ท่วงท่าสง่างามเป็นธรรมชาติ «ยินดีด้วยที่ถ่ายทำเสร็จ! ฉันดูฉากเมื่อกี้ตั้งแต่ต้นจนจบอยู่ข้าง ๆ ประทับใจมาก แล้วก็ยอดเยี่ยมจริง ๆ»