จางเวยไป๋วางสายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ตอนนี้เดินออกมาจากหลังโต๊ะทำงานแล้ว
เธอมาหยุดตรงหน้าทั้งสองคน ก้มมองกองบทละครสองกองบนโต๊ะกลาง ซึ่งแยกจากกันอย่างชัดเจน
「มีแค่นี้เหรอ?」
จางซูฮั่นพยักหน้าอย่างรู้สึกผิด
จางเวยไป๋ยังไม่รีบออกความเห็น เธอพลิกดูบทละครสองสามเล่มที่เขาเลือกไว้ก่อน พอดูจบทั้งสามเล่มก็พอจะเข้าใจแล้ว จึงเลิกคิ้วถาม 「นายอยากแสดงเรื่องพวกนี้เหรอ?」
ขาดความมั่นใจงั้นเหรอ? นึกไม่ถึงเลย คนแบบเขาน่าจะมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมมาตั้งแต่เด็กแท้ ๆ
จางซูฮั่นยังไม่ทันคิดว่าจะตอบอย่างไร จางเวยไป๋ก็พูดขึ้นอีกครั้ง
「ถ้าอยากแสดงก็ไปแสดง」เธอตบกองบทละครเบา ๆ 「แต่เพื่อวางแผนอนาคตให้นาย เราต้องค่อย ๆ ขยับขึ้นไปทีละขั้น บทสมทบพวกนี้แสดงได้ แต่อย่าเล่นบทสมทบไปตลอด」
เธอหยิบบทละครสองเล่มจากหน้ากองของฉินมู่หยางส่งให้จางซูฮั่น
「เรื่อง ‘วันนี้ก็อยากเจอเธอ’ เดิมทีฉันกะจะให้นายไปชิงบทพระเอก แต่ได้ยินมู่หยางบอกว่านายไม่อยากรับ」
ฉินมู่หยางช่วยเสริมเสียงเบาจากด้านข้าง 「เขาบอกว่าประสบการณ์ยังไม่พอ กลัวจะแบกบทไม่ไหว」
จางเวยไป๋เหลือบมองเขา แววตานั้นสื่อความหมายชัดเจนว่า 「นายล้อฉันเล่นหรือไง?」
จางซูฮั่นรู้สึกหนังศีรษะชา รีบอธิบาย 「พี่ไป๋ ผมคิดจริง ๆ ว่าตอนนี้ฝีมือยังไม่ถึง บทพระเอกกดดันมาก ผมกลัวจะทำให้กองถ่ายเดือดร้อน ลองคิดดูสิ ถ้าผมเล่นพัง นักลงทุนขาดทุน คนดูก็เลิกดู แบบนั้นผมไม่จบเห่เหรอ แถมผมยังต้องเรียนด้วย ถ้าถ่ายนานเกินไปก็คงจัดตารางไม่ลงตัว…」
เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจนัก
ถึงอย่างนั้น เหตุผลจริง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องพวกนี้เลย