ทันทีที่ม่านรถม้าถูกเปิดออก แสงสว่างก็สาดเข้ามาอย่างฉับพลัน
จางซูฮั่นไม่ขยับ
เขาเอนกายพิงเบาะนุ่มอย่างสบาย ๆ มือเท้าคางแล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่วงท่าผ่อนคลาย ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับแฝงความเกียจคร้านอันสูงศักดิ์
สาวใช้เปิดม่านขึ้นได้ครึ่งหนึ่ง แสงอาบสันคิ้วและสันจมูกของเขาจนเกิดประกายสีทองอุ่น ดอกไม้สีชมพูที่ปักอยู่บนศีรษะไหวตามลมเบา ๆ สั่นระริกอยู่ข้างหมวกขุนนางสีดำ
จู่ ๆ กองถ่ายก็เงียบลงชั่วขณะ
ใครบางคนสูดลมหายใจเฮือก เสียงไม่ดังนัก แต่กลับได้ยินชัดเป็นพิเศษในช่วงที่เครื่องถ่ายทำเงียบสนิท
โอ้โห!
ไปขุดนายแบบสามมิติมาจากไหนเนี่ย!
หน้าตาเกินมาตรฐานไปแล้ว! คนอื่นจะอยู่กันยังไง!
เอาละ อีกไม่กี่เดือนคงมีหนุ่มหล่อหน้าใหม่ดังเปรี้ยงขึ้นมาอีกคนแน่
ผู้กำกับหวังที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์เผลอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาพลันเป็นประกาย
ใช่เลย! ต้องแบบนี้!
ฉากนี้ถ่ายออกมาแล้ว แต่เขายังไม่สั่งคัต อยากดูว่าจางซูฮั่นจะแสดงต่อยังไง
จางซูฮั่นทบทวนขั้นตอนถัดไปในใจ ถึงเวลาต้องก้มหน้าแล้ว
สายตาค่อย ๆ ลดลง มองออกไปนอกรถม้า
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย แววตาเผยความเหนื่อยหน่ายของคนที่เห็นความหรูหราจนชิน ราวกับคาดไว้แล้วว่าคนนอกรถคงเป็นสาวงามไร้รสนิยมที่ขุนนางท้องถิ่นคนไหนส่งมาให้ ไม่คู่ควรจะเสียเวลาสนใจแม้แต่น้อย
แต่ในวินาทีถัดมา การเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดชะงัก
เป็นการหยุดเพียงเสี้ยววินาที ท่วงท่ายังคงเกียจคร้านเช่นเดิม แต่เปลือกตากลับยกขึ้นนิดหนึ่ง แววตาเปลี่ยนจากเลื่อนลอยเป็นสนอกสนใจ