《เพลงกระบี่ผาเขียว》ปิดกล้องลงอย่างราบรื่น
จางซูฮั่นได้เงินมาอีกเกือบหมื่นหยวน
เขาปฏิเสธคำชวนของฉินมู่หยางที่ว่าจะไปส่งถึงคอนโด แล้วแอบย่องไปตลาดกลางคืน
โธ่ แบบนี้ก็ต้องจัดมื้อใหญ่ให้ตัวเองสักหน่อย จะได้ปลอบประโลมร่างกายอันยิ่งใหญ่นี้
บะหมี่แผ่นย่าง เอามาหนึ่งที่
หมูเปรี้ยวหวานทอด เอามาหนึ่งที่
กลูเตนทอด ขอเผ็ด ๆ
ไส้กรอกแป้ง ต้องแบบข้างนอกกรอบ ข้างในนุ่ม กัดเข้าไปมีแต่แป้ง ไม่มีเนื้อ แบบนั้นถึงจะเรียกของแท้
แน่นอนว่า ยังมีเครื่องดื่มประจำใจของเขา น้ำมะม่วงสาคูแก้วใหญ่ แบบหวานเต็มพิกัด
จางซูฮั่นหิ้วของกินเต็มสองมือ เดินกลับบ้านอย่างอิ่มเอม ระหว่างคิดอยู่ว่ากลับไปจะกินอะไรก่อน ก็ถูกยามเรียกไว้
“มีอะไรเหรอครับ?” เขาหยุดเดินด้วยความสงสัย
ยามวัยกลางคนชี้ไปข้างหลัง “คุณจาง มีเด็กคนหนึ่งมาหาคุณ บอกว่ารู้จักคุณ มาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว ยืนรออยู่หน้าประตูตั้งนาน”
เด็ก? เด็กคนไหนกัน?
จางซูฮั่นมองไปตามทิศทางที่ยามชี้ เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงผอมคนหนึ่งเดินออกมาจากป้อมยาม ในอ้อมแขนกอดกระเป๋าใบใหญ่ที่ยัดของจนตุง ยืนอยู่ใต้ไฟถนน มองเขาอย่างประหม่า
แววตาน่าสงสารราวกับลูกหมาที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง อยากเข้ามาใกล้แต่ก็ไม่กล้า
เด็กหนุ่มสวมเสื้อกล้ามเก่า ๆ ที่ซักจนสีซีด เผยให้เห็นแขนผอมแห้งทั้งสองข้าง เครื่องหน้ากลับดูดีมาก คิ้วตาสะอาดสะอ้าน ริมฝีปากแดงฟันขาว มองออกเลยว่าเป็นเด็กหน้าตาน่ารักที่ใครเห็นก็ต้องชม