นั่นคือยามด่านออร์คตนหนึ่งที่ดูซื่อบื้อกว่าออร์คธรรมดาเสียอีก
มือใหญ่ขนฟูทั้งสองข้างโอบสาวไว้ข้างละคน
กำลังแนบกำแพง ย่องกะเผลก ๆ ออกไป
ทุกครั้งที่มีมอนสเตอร์เดินผ่าน
หมอนั่นยังไม่ลืมฉวยโอกาสใส่บัฟให้อีกฝ่าย
ปากก็พึมพำไม่หยุดว่า
“อดทนไว้!
บุกเข้าไปให้ฉัน!
ออร์คไม่มีวันเป็นทาส!
เพื่อเผ่าพันธุ์!”
ส่วนนักดาบออร์คที่ได้รับบัฟเหล่านั้น
แต่ละตัวก็เหมือนถูกฉีดยาเข้าเส้น
ส่งเสียงคำรามลั่นพลางพุ่งเข้าสู่สนามรบ
เย่าหยานมองแวบเดียวก็จำสาวทั้งสองได้
ไนฟุ! เจียงจัว!
ถ้าอย่างนั้นออร์คตนนั้นจะเป็นใครไปได้ นอกจากหยู๋เย่?!
มิน่าเล่า ออร์คแนวหน้าถึงรับมือยากขึ้นทุกวัน
แถมยังฮึกเหิมขึ้นทุกวันด้วย
ที่แท้ก็มีไส้ศึกคอยช่วยส่งกำลังให้ศัตรูอย่างบ้าคลั่งอยู่นี่เอง!
“หยู๋เย่!!!”
เย่าหยานโกรธจนตัวสั่น ชี้ไปทางนั้นแล้วตะโกนลั่น
“ไอ้ขโมย! ไอ้หัวขโมย! หยุดเดี๋ยวนี้!”
“เอาสมบัติของฉันคืนมา!!!”
เสียงตะโกนสุดแรงจนแหบพร่านั้น
เรียกความสนใจจากผู้คนในสนามรบไม่น้อย
และที่สำคัญที่สุดคือ—
บอสก็ได้ยินเช่นกัน
ร่างมหึมาของราชาออร์คเหล็กกล้าอสูรกายเปลี่ยนร่างพลันชะงักแข็งทื่อ
เดิมทีมันก็กำลังมึนงงอยู่แล้ว
ตอนนี้จึงค่อย ๆ หันศีรษะกลับมา
ดวงตากลมโตดุจระฆังทองแดงจ้องไปทางจุดซ่อนสมบัติอย่างไม่วางตา
มันได้กลิ่นแล้ว
กลิ่นอายของสมบัติล้ำค่าที่มันเก็บสะสมไว้
กำลังแผ่ออกมาจากร่างของ “ออร์ค” เจ้าเล่ห์ที่ลอบย่องหนีตัวนั้น
เชิงเม้งหยวนโป้ที่มันเก็บรักษามานับไม่ถ้วนปี ถูกขโมยไปแล้ว!
“โฮก——!!!”
ราชันออร์คแหงนหน้าคำรามกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก
แถบเลือดของมันเหลือไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์แท้ ๆ
แต่มันกลับเข้าสู่ร่างคลั่งที่โกรธเกรี้ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!