มันส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสาร ดูน่าเวทนา
แต่ในดวงตาสีแดงเข้มคู่นั้น กลับแวววาวด้วยความเจ้าเล่ห์
มันกำลังถ่วงเวลา
มันกำลังหาโอกาส
เพียงแค่นักธนูคนนี้เผลอตัว แค่ลูกธนูหยุดไปชั่วขณะ มันก็จะพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วสูงสุด
ระยะสามสิบเมตร สำหรับมันแล้วแค่สองวินาทีก็ถึง
ถึงตอนนั้น...หึ!
ทว่า——
ในดวงตาของหยู๋เย่ไม่มีความหวั่นไหวใดๆ
ราวกับไม่ได้เห็นลิงใหญ่ราชาคุกเข่า ไม่สนใจคำวิงวอน
"ให้โอกาสแกปัดไอเทมของข้าร่วง?
นั่นมันก็เหมือนเอาชีวิตข้าไปเลยต่างหาก!"
การสังเกตก่อนหน้านี้ของหยู๋เย่ มองทะลุแผนการของลิงใหญ่ราชามานานแล้ว
ทุกชิ้นในกระเป๋าต่างคือความลับและไพ่ตายของเขา
ถ้าถูกปัดออกมา ผลที่ตามมาคิดไม่ถึงเลยทีเดียว
ดังนั้น จะไม่ให้โอกาสเข้าใกล้เด็ดขาด
ลูกธนูยังคงยิงออกไปไม่หยุด
-1655!
-866!
-1758!
"เ-เจ้า..."
ลิงใหญ่ราชางงไปหมด
"ข้าก็ขอกันแล้ว! ทำไมยังยิงอีก!? ไม่มีน้ำใจนักกีฬา!"
ทันทีที่พูดจบ มันก็โดนลูกธนูอีกดอก
-1688! (คริติคอล! สังหาร! ดาเมจหกเท่า!)
เลือดบาร์สุดท้ายของลิงใหญ่ราชาถูกกวาดจนเกลี้ยง
ร่างกายใหญ่โตที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแข็งทื่อ ดวงตาสีแดงเข้มเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และความอัปยศ
หยู๋เย่ยกมุมปาก: "จบด่านแล้ว"
"โอ้โห..."
นักธนูเมื่อครู่เกาหัว
"ตายแล้วเหรอ? ข้าเตรียมยาสมานแผลสามวัน คิดแผนการครึ่งวัน...
ง่ายเกินไปแล้วมั้ง? พวกเราเก่งจริงๆ!"
ฮีลเลอร์ข้างๆ ถลึงตาใส่: "โชคดีจริงๆ ที่รอบนี้มีพี่ใหญ่เดินอยู่ด้วย มันจะไปเกี่ยวกับความเก่งของเราตรงไหน?"