ทั้งสนามเงียบกริบ
ทุกคนต่างตะลึงงัน
แม้แต่ลิงใหญ่ราชาก็ยังตะลึง
ดวงตาสีแดงเลือดของมันเบิกกว้าง สีหน้าแปลกประหลาดมาก—ราวกับเห็นบางสิ่งที่เหลือเชื่อ
อยู่นาน ลิงใหญ่ราชาก็เอ่ยขึ้นมาได้:
"บ้าเอ๊ย... เด็กใหม่รุ่นนี้ช่างหัวเสียจริง!"
เดิมทีมันคิดจะแกล้งมนุษย์คนนี้เล่นๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะคุกเข่าจริงๆ!
ทีนี้สิ ปัญหาเลยตามมา มันเพิ่งพูดว่า "ไว้ชีวิตเจ้า" ตอนนี้ถ้าจะลงมือฆ่า ก็จะกลายเป็นคนพูดไม่รักษาคำพูดไม่ใช่หรือ?
แต่ลิงใหญ่ราชาเป็นคนที่ดุร้ายโดยธรรมชาติ ยิ่งมองเย่าหยานที่ท่าทางขี้ขลาดแบบนั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
"เจ้าเป็นเมจแท้ๆ แต่กลับทำคทาเวทหาย แถมยังไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเอาซะเลย!"
ลิงใหญ่ราชาคำราม
"ไปตายซะ!"
มันยกกำปั้นขึ้น จะทุบลงมา!
"อย่า!" อาฟงตะโกน
อาฟงคิดจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่ระยะทางไกลเกินไป ไม่ทันการแน่นอน
ทุกคนกลั้นหายใจ
เย่าหยานหลับตาลง
แต่ทว่า—
"ซู่—!!!"
เสียงตัดอากาศฉีกขาดราตรี
แสงเย็นเฉียบด้วยความเร็วที่ตามองแทบไม่ทัน ยิงออกมาจากทิศทางป่า ฉีกความมืดมิด แม่นยำอย่างเหลือเชื่อ—
พุ่งทะลุหัวของลิงใหญ่ราชา!
-1666! (คริติคอล! สังหาร! ดาเมจหกเท่า!)
ตัวเลขดาเมจสีทองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงเอฟเฟกต์สว่างจ้าเกือบครึ่งท้องฟ้ายามค่ำคืน!
ร่างของลิงใหญ่ราชาแข็งทื่อ
มันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปที่หน้าผากของตัวเอง—
ตรงนั้น ลูกธนูคมกริบฝังลึก เหลือเพียงขนหางธนูสั่นไหวอยู่ด้านนอก
"คำราม..."
ลิงใหญ่ราชาส่งเสียงคำรามอย่างไม่ยอมแพ้ ร่างใหญ่โตเอนไปด้านหลัง