“เร็วมาก!”
นักสู้สายอาชีพนักฆ่ามากประสบการณ์คนหนึ่งในทีมของเทาควานหรี่ตาลง
พยักหน้า
แล้วก็ส่ายหน้า
“วิชาทรานส์แบบนี้
นักฆ่าหลายคนก็ใช้เป็น ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
แต่เขาเป็นนักธนูกลับใช้เป็น นับว่าหายาก
ยิ่งไปกว่านั้น……”
เขาหยุดพูดชั่วครู่
“สกิลแบบนี้ปกติมีคูลดาวน์ยาวมาก
ทั่วไปใช้แค่ตอนเก็บศัตรูหรือเอาตัวรอด
ใครจะเปิดฉากด้วยมันกัน?”
ทุกคนกลั้นหายใจ
จ้องลึกเข้าไปในอุโมงค์เขม็ง
แต่ไม่นาน พวกเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
ร่างของหยู๋เย่จมหายไปในความมืดมิดแล้ว
แต่ที่น่าแปลกก็คือ
วิญญาณเงามืดหลายตัวที่ล่องลอยอยู่ใกล้ ๆ
กลับดูเหมือนไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนเป็นเข้ามา
ยังคงลอยไปมาอย่างไร้จุดหมาย
“เกิดอะไรขึ้น? พวกมันไม่เห็นหยู๋เย่เหรอ?”
ขณะที่ทุกคนเบิกตากว้างสังเกตอย่างละเอียด—
แสงเย็นวาบหนึ่งพลันส่องสว่างขึ้นจากความมืด
หยู๋เย่ปรากฏตัวด้านหลังวิญญาณเงามืดตัวหนึ่งราวกับภูตผี
ดาบยาวแทงเข้าจุดตายกลางหลังได้อย่างแม่นยำ
วิญญาณตนนั้นไม่ทันแม้แต่จะหันกลับมา
ร่างก็สลายกลายเป็นควันดำสายหนึ่ง
ตายไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายได้อย่างไร
เมื่อสังหารเสร็จ
ร่างของหยู๋เย่ก็วูบไหว
แล้วหายไปอีกครั้งในทันที
จนกระทั่งพวกเดียวกันตาย
วิญญาณเงามืดรอบข้างถึงได้ตื่นตัวขึ้นอย่างฉับพลัน
พากันล้อมเข้ามา
ค้นหาไปทั่วอย่างกระวนกระวาย
แต่กลับหาอะไรไม่พบ
“...เขา เขาเป็นนักฆ่าจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่สิ เขามีสกิลทรานส์กี่สกิลกันแน่?”
“ฟันทีเดียวก็วูบหายไป แถมยังล่องหนได้อีกหรือไง?!”