ใบหน้าเย่าหยานเคร่งขรึมลง “ต้องอ้อมนานแค่ไหน?”
“ค่อนข้างไกล ประมาณชั่วโมงกว่า”
“ชั่วโมงกว่า?!” เย่าหยานแทบกระโดดตัวลอย
พวกสมาคมการค้าเฮยซีชิงลงมือสู้ศึกบอสตัวสุดท้ายไปก่อนแล้ว
ถ้าเขาต้องอ้อมอีกชั่วโมงกว่า
กว่าจะไปถึง ศพของบอสคงเย็นชืดไปแล้ว
ยังจะหวังรางวัลระดับ S บ้าบออะไรอีก?
เขาตัดสินใจเด็ดขาด แววตาฉายความมุ่งร้าย
“เอาสกิลป้องกัน ไอเท็มช่วยชีวิต และยาฟื้นฟูทั้งหมดออกมาให้หมด
โชคดีที่วิญญาณพวกนี้ไม่มีสกิลควบคุม เราจะบุกฝ่าเข้าไปตรง ๆ”
เมื่อได้ยินคำสั่ง สมาชิกทีมย่อยของเย่าหยาน
ต่างหยิบม้วนคาถาโล่ป้องกัน ยาเพิ่มพลังป้องกัน และขวดยาฟื้นเลือดฉับพลันออกจากกระเป๋า
แต่ละคนติดอาวุธให้ตัวเองราวกับป้อมปราการเคลื่อนที่
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นกลยุทธ์บุ่มบ่ามไร้เทคนิค อาศัยเผาเงินล้วน ๆ
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า บางครั้งวิธีที่ได้ผลที่สุดก็คือความบุ่มบ่ามนี่แหละ
“ลุย!”
เย่าหยานออกคำสั่งเสียงดัง
ทั้งทีมพุ่งทะยานราวกับรถถังติดเกราะหนัก
ครืนครั่นบุกตะลุยเข้าไปในความมืด
ภายในอุโมงค์พลันกึกก้องไปด้วยเสียงระเบิดดังไล่เลี่ยกัน เสียงโล่ป้องกันแตกสลาย และเสียงกรีดร้องแหลมของวิญญาณ
รวมถึงเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของสมาชิกทีมย่อยเย่าหยาน
พวกเขาบุกตะลุยไปทั่วความมืด
ถูกวิญญาณจับได้ก็รีบดื่มยา
โล่แตกก็รีบใช้ม้วนคาถาเสริม
ใครมีพลังชีวิตต่ำก็ถอยไปอยู่ตรงกลาง
ตลอดทางสะดุดล้มลุกคลุกคลาน สภาพน่าอนาถสุดขีด