ในที่สุดพวกเขาก็หานักธนูไม่เจอ จึงได้แต่รับสมัครแทงค์มือถือโล่ใหญ่เข้ามาอีกคน
จนครบองค์ประกอบห้าคนมาตรฐานของ[อาฟง (นักรบ)] [หลีโหวเฉิง (แทงค์)] [แทงค์หน้าใหม่] [เย่าหยาน (เมจ)] [ไนฟุ (ฮิลเลอร์)]
พวกเขาพกทั้งแผนโกงและความทะเยอทะยาน ก้าวเข้าสู่ป่าทดลองเริ่มต้น
โดยเฉพาะเย่าหยาน ก่อนเข้าดันเจี้ยนเอ่ยปาก boast ไว้สุดกู่ "เคลียร์ไว ยิงคนเดียวหมด ด้านหลังมีคนดูแล"
ทำเอาทุกคนมองเขาเป็นสายแข็งที่ใหญ่ที่สุดของทีม หวังพึ่งให้เขาพาพวกเขาอัปเลเวลอย่างรวดเร็ว
แต่ตอนนี้ พวกเขากำลังติดอยู่ในพื้นที่ดินแข็งที่หมูป่าเกราะหินอาศัยอยู่ กำลังสู้กันอย่างหนัก
อาฟงในฐานะหัวหน้าทีม ออกหน้าเป็นแบบอย่าง
พรสวรรค์ของเขา[ดาบคู่เกลียวคลื่น] ทำให้เขาคล่องแคล่วกับการใช้ดาบสั้นคู่เป็นอย่างมาก
เขากระตุ้นพรสวรรค์
ดาบสั้นคู่ในมือเปล่งแสงสีเงินสองกลุ่ม หมุนรอบตัวด้วยความเร็วสูง ดาบวาบสับกัน เร็วจนเกิดเสียงหวีดหวิว
"ดาบพายุ — เกลียวสังหาร!"
เขาตะโกนอย่างมีพลัง มาดทะมึน
"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!"
คมดาบกรีดเข้าที่ก้นของหมูป่าเกราะหินที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแม่นยำ
แล้วตัวเลขดาเมจก็เด้งขึ้นมา
"-18"
"-21"
"-15"
"-19"
หลีโหวเฉิงเกือบถือโล่ไม่ไหว หันขวับไปมองตาโต "ดาเมจแค่นี้ เนี่ยหรือเรียกว่าอาบน้ำให้มัน?!"
"หนังหมูนี่ทำมาจากอะไรเนี่ย!?" อาฟงอดด่าไม่ได้
ในใจเขาอดคิดไม่ได้: [ดาบคู่เกลียวคลื่น]ของตัวเอง ความเร็วโจมตีก็น่าจะไว ท่วงท่าก็เต็มขั้น เล่นเอาลมหวือๆ แต่ทำไมดาเมจมันออกมาแบบจืดชืดขนาดนี้?
ยิ่งคิดยิ่งไม่สบอารมณ์ อัดอั้นจนคันฟัน
หมูป่าเกราะหินหันกลับมา สายตามองเขาอย่างดูถูก แล้วก็เงยหลัง ส่งเขาลอยออกไปสองเมตร