เจียงเจิ้นซานกวักมือใหญ่ ท่าทางสุดแสนจะใจป้ำ:
“ลูกสาวพ่อเอ่ยปากครั้งแรก ต้องจัดให้เต็มขั้นตามมาตรฐานสูงสุด
เดือนละหนึ่งล้าน ค่าอุปกรณ์ อาหารเสริม ยาเติมพลัง บริหารครบทุกอย่าง เอาไง?”
เงื่อนไขนี้ออกมา เหล่าแขกที่แอบเงี่ยหูฟังอยู่ใกล้ ๆ ต่างก็อุทานในใจ
สำหรับอาชีพระดับยอดเลเวล 12 คนหนึ่ง นี่มันเกินมาตรฐานไปไกลลิบ ต่อให้เป็นลูกหลานแกนหลักของหลายตระกูลเล็ก ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะได้
แต่ใครจะไปรู้ พอไนฟุได้ยิน กลับขมวดคิ้วเบา ๆ
เจียงเจิ้นซานสงสัย: “ยังไง? ยังไม่พอใจอีกหรือ
ฟูเอ๋อ เลเวล 12 ได้เดือนละหนึ่งล้าน ก็ถือว่าเป็นข้อยกเว้นแล้วนะ”
ไนฟุกัดริมฝีปาก พูดเสียงเบา:
“พ่อ…… ในคลังสมบัติของบ้านเรา ไม่มี ‘เศษเสี้ยวอัญเชิญเทพสัตว์เลี้ยง’ อยู่อันหนึ่งหรือคะ?
ขอ…… ขอให้เขาได้ด้วยได้ไหม?”
“อะไรนะ?!”
น้ำเสียงเจียงเจิ้นซานพุ่งสูงขึ้นทันที
แล้วก็รู้ตัวว่าตนเองเสียกิริยา รีบลดเสียงลง แต่แววตาจริงจังขึ้นมาแล้ว
“ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่เข้าท่า!
นั่นมันสมบัติล้ำค่าระดับสุดยอด ของดีเด่นประจำร้านสมบัติล้ำค่าเก๋อ มีเงินก็ซื้อไม่ได้!
บ้านเรามีอยู่แค่ชิ้นเดียว จะเอาไปให้คนนอกง่าย ๆ ได้ยังไง?”
เขามองลูกสาว พูดด้วยสีหน้าจริงจัง:
“ฟูเอ๋อ พ่อรับปากจะอุปถัมภ์เขา นี่ก็ถือว่าผิดกฎเกณฑ์แล้ว
แต่ตระกูลเจียงของเราทำการค้า ไม่ใช่ทำบุญ
จะเอาสมบัติออกไปทีละชิ้น ก็ต้องดูว่าคุ้มค่าหรือไม่”
ไนฟุก้มหน้าลง นิ้วบิดชายเสื้อ ขอบตาเริ่มแดง
ตอนอยู่ในหมู่บ้านมือใหม่ เธอสังเกตเห็นว่าหยู๋เย่มักจะมุดเข้าป่าดงรกร้างคนเดียวเสมอ พอเจอมุมอับมุมลับตรงไหนก็ต้องเข้าไปคุ้ย พลิกดู หาอยู่ร่ำไป