พอคำพูดนี้ดังขึ้น
อารมณ์ที่ถูกกดทับมานานก็ระเบิดออกมาทันที
ฝูงชนเงียบงันไปชั่วขณะ
จากนั้นเสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกึกก้องสะท้านฟ้า!
“ราชันปีศาลตายแล้ว! ราชันปีศาลตายในที่สุด!!”
“พวกเรากลับบ้านได้แล้ว! กลับบ้านได้แล้ว!!”
“ฮือออ... พ่อ แม่ พวกเรากลับไปได้แล้ว...”
หญิงสาวเผ่าเยว่หลิงบางคนเงยหน้าร้องไห้โฮ
น้ำตาไหลอาบแก้ม
บางคนก็กอดกันแน่น
ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ
ดีใจจนน้ำตาซึม
แม้แต่หญิงศักดิ์สิทธิ์เยว่หลี ผู้เย็นชาและสุขุมอยู่เสมอ
เวลานี้ก็อดเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยไม่ได้
ขอบตาแดงก่ำ
แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยมีมาก่อน
กรงขังหุบเหวลึก
วันนี้ในที่สุดก็พังทลายลง
ประตูมิติตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงอย่างเงียบงัน
เบื้องหลังประตู
คือบ้านเกิดของพวกนาง—
ดินแดนของเผ่าเยว่หลิง!
ในชั่วขณะที่ประตูมิติแสงจันทร์เปิดออก
ด้านนอกดันเจี้ยนสุ่ม
ประตูทางออกก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นเช่นกัน
ประตูทางออกที่เดิมถูกปิดผนึกไว้อย่างสมบูรณ์
พื้นผิวพลันเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมเป็นชั้น ๆ ราวกับผิวน้ำ
ม่านแสงหนาทึบเริ่มโปร่งแสงขึ้น!
“ดูเร็ว! ประตูเปลี่ยนไปแล้ว!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา
ฝูงชนก็พลันแตกตื่น
นักสู้ที่มีสีหน้ากังวล
สมาชิกสำนักงานสอบสวนในเครื่องแบบ
รวมถึงกระบอกเสียงของสมาคมการค้าเฮยซีที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชน คอยจงใจยุยงให้เกิดความวุ่นวาย
เวลานี้ทุกคนต่างยืดคอมอง
พยายามเพ่งมองเข้าไปในม่านแสงอย่างสุดกำลัง
“มองเห็นแล้ว! ข้างในเหมือนจะเห็นอะไรแล้ว!”
“หลีกหน่อย! ให้ฉันดูด้วย!”
ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด
บางคนเขย่งปลายเท้า
บางคนถึงกับปีนขึ้นไปบนหินผาข้าง ๆ
บางคนหยิบกล้องส่องทางไกลหรือไอเท็มประเภทสืบตรวจออกมา