เขาตบไหล่ลูกชายแรงๆ เสียงกังวาน:
"ลูกข้าเย่าหยาน ตั้งแต่เด็กก็หัวไว สามขวบรู้จักลายไฟ ห้าขวบควบคุมอุณหภูมิได้ วันนี้ทำได้ถึงขนาดนี้ แม้จะเกินคาด แต่ก็สมเหตุสมผล!"
คำพูดนี้ทำเอาคนรอบข้างหลายคนแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แต่ความอิจฉาบนใบหน้าก็เป็นของจริง
เย่าหยานยกมือโบกอย่าง "ถ่อมตัว" น้ำเสียงเบาสบาย:
"ท่านพ่อเกินไปแล้ว หนูแค่โชคดีนิดหน่อย
เวทไฟนี่ หนูก็เพิ่งจะจับต้นชนปลาย ต่อไปต้องขยันอีกมาก"
พูดจบ เขาก็ใช้คทาเคาะพื้นเบาๆ
"ครืนน——"
เปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นจากพื้น แต่ไม่ลุกลามกระจาย กลับถูกราวกับมือที่มองไม่เห็นค่อยๆ เหวี่ยงหมุน รวมตัวกัน สุดท้ายหลอมรวมเป็นดอกบัวไฟที่เหมือนจริงราวกับมีชีวิต!
ดอกบัวไฟค่อยๆ แย้มกลีบเหนือฝ่ามือเขา กลีบซ้อนกันเป็นชั้น แวววาวระยิบระยับ คลื่นความร้อนโชยออกไปรอบด้าน
"ว้าว!!"
"สวยเกินไป! การควบคุมขนาดนี้เกินมนุษย์ไปแล้ว!"
"เพิ่งตื่นพรสวรรค์ก็ทำได้ขนาดนี้? สมกับเป็นระดับหายากจริงๆ!"
เสียงอุทานดังกว่าเดิม
เย่าหยานยิ่งได้ใจ แต่ยังคงท่าทีสุขุมเยือกเย็นไว้
ในขณะนั้น อาจารย์ใหญ่ลู่หมิงหยวนกลับเดินลงมาจากเวทีอีกครั้ง
คราวนี้ ทั้งสนามเงียบลงไปหลายส่วน
ใครจะไม่รู้ว่าลู่หมิงหยวนเป็นจอมเวทธาตุระดับ 45 ปี ในสถาบันหยุนฉีเป็นอาจารย์ใหญ่มากว่าสิบปี สายตาสูงส่งนัก
ปกติอัจฉริยะที่อยากเป็นศิษย์เขานับไม่ถ้วน แต่คนที่ได้เขาเอาเข้าสังกัดจริงๆ นับนิ้วได้
ลู่หมิงหยวนเดินไปถึงหน้าเย่าหยาน มองเขาครู่หนึ่ง แล้วหันไปดูดอกบัวไฟบนฝ่ามือเขา พยักหน้าเบาๆ