รอยยิ้มบนใบหน้าของอาฟงแข็งค้างทันที สมองเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าให้
ช่างก่ออิฐ?!
เขาก้มมองมือทั้งสองของตัวเอง แล้วนึกถึงท่าดาบคู่เกลียวคลื่นที่เคยรำได้อย่างสวยหรู ทั้งคนเริ่มไม่ดี
“ดาบคู่? ดาบอะไร? เกรียงก่ออิฐ??”
ไม่แปลกใจเลยที่ดาเมจต่ำขนาดนั้น!
ไม่แปลกใจเลยที่ตีมอนสเตอร์เหมือนกำลังขัดผิว!
ที่แท้สิ่งนี้ตั้งแต่แรกไม่ใช่พรสวรรค์ด้านการต่อสู้
แต่เป็นสกิลสายชีวิต!
ดาบสองเล่มของเขา ไม่ได้ไว้ใช้ฟันมอนสเตอร์หรือฟันคน แต่ไว้ก่อกำแพงฉาบปูน ตักปูนขัดผนังต่างหาก!
ชั่วพริบตา โลกทัศน์ของอาฟงพังทลายลงไปมุมหนึ่ง
เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนที่อยู่ข้างๆ เห็นสีหน้าเขา ต่างพากันแสดงสีหน้าแบบ “ฉันเข้าใจ”
ก่อนตื่นพลังนึกว่าเป็นอัจฉริยะด้านการต่อสู้ สุดท้ายกลับได้อาชีพสายชีวิต
ความช่องว่างมันมากเกินไป รับไม่ได้ ก็เป็นเรื่องปกติมาก
“เฮ้อ อีกหนึ่งราย”
“ก็ดีแล้วล่ะ อาชีพสายชีวิตมั่นคงจะตาย”
เพื่อนสนิทหลี่โหวเฉิงเดินเข้ามา ตบไหล่เขา ปลอบใจว่า
“คิดซะว่าเป็นเรื่องดีเถอะ อาฟง
อาชีพสายชีวิตมันแย่ตรงไหน?
ไม่ต้องออกไปฆ่าฟัน ไม่ต้องเอาชีวิตไปแลกเงิน ทำงานสบายๆ ได้เงินเดือนประจำ หลายคนอยากได้ยังไม่ได้เลย”
อาฟงยังคงสีหน้าไร้ซึ่งความหวัง พึมพำกับตัวเอง
“ตำแหน่งหัวหน้าอารักขาของฉัน…บ้านกับเมียของฉัน…”
ระหว่างนั้น อาจารย์ใหญ่ลู่หมิงหยวนกลับเดินลงมาจากเวทีด้วยตัวเอง
สีหน้าเคร่งขรึมของเมจเฒ่าผู้นั้น เผยให้เห็นความจริงใจและความอบอุ่นที่หาได้ยาก เดินมาหยุดตรงหน้าอาฟง แล้วเอ่ยปากถามทันที