ทั้งห้าคนมีเลเวล 20 เท่ากันทั้งหมด
สวมชุดดำยุทธ์ที่ตัดเย็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ชายเสื้อปักลวดลายคลื่นทะเลสีน้ำเงินเข้ม
แผ่กลิ่นอายความเย็นชาที่ขัดกับสภาพรอบข้างอย่างสิ้นเชิง
พวกเขามาจากสมาคมการค้าเฮยซี
ห้างร้านค้าขายวัสดุสัตว์ทะเล ผลผลิตทางทะเล และเสบียงทางทะเลที่เพิ่งตั้งใหม่ทางตอนใต้ของเมืองหยุนฉี
ขณะเดียวกัน พวกเขายังเป็นตัวแทนหลักของกลุ่มฉางทานในเมืองหยุนฉีอีกด้วย
ไม่กี่เดือนมานี้ สมาคมการค้าเฮยซีอาศัยทรัพยากรของกลุ่มฉางทานขยายตัวอย่างรวดเร็ว
เส้นสายได้ขยายจากชายฝั่งทางใต้ของนอกเมืองเข้ามาถึงเขตกลางเมืองหยุนฉีแล้ว
พวกเขาทำตัวอหังการ วิธีจัดการโหดเหี้ยม
การฮุบร้านค้าและการปราบปรามผู้เห็นต่างเป็นเรื่องสามัญ
ตอนนี้ในเมืองหยุนฉีมีคำพูดที่แพร่หลายอยู่ว่า——
“ยอมล่วงเกินยามเมือง ยังดีกว่าต้องไปเจอเฮยซี”
พอได้ยินชื่อของสมาคมการค้าเฮยซี
พ่อค้าทั่วไปและนักสู้ธรรมดาต้องเลี่ยงไปให้ไกล
หัวหน้ากลุ่มเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาบึ้งตึง
ชื่อ ไห่ชวนชวน
ที่เอวห้อยดาบกระดูกทะเลเรียวเล็กเล่มหนึ่ง
ตอนนี้ เขากำลังหรี่ตามองเย่าหยานอยู่แต่ไกล
“ระเบิดเพลิงปะทุ…รุนแรงกว่าตอนระเบิดที่ยอดเขากัดกระดูกอีกเหรอ?”
ไห่ชวนชวนพูดทวนคำพูดของเย่าหยานเบา ๆ ในดวงตามีประกายเย็นเยียบวาบขึ้น
ลูกน้องชุดดำข้างกายลดเสียงพูดกระซิบว่า
“ท่านไห่ คำพูดของเด็กนี่เชื่อถือได้หรือไม่?
กลุ่มฉางทานไม่สามารถระบุได้ว่าการระเบิดนั้นมาจากวิธีไหน
แต่พลังทำลายล้างนั้นเกินกว่าสกิลทั่วไปมาก
ถ้าเขามีระเบิดเพลิงปะทุระดับนั้นจริง ๆ…”
ไห่ชวนชวนยกมือขึ้นเล็กน้อย ห้ามลูกน้องพูดต่อ