หยู๋เย่นำพาผู้คนเผ่าเยว่หลิงเดินหน้าต่อไป
หลังจากพักฟื้นและเดินทางตลอดคืน
ทุกคนก็มาถึงทางเข้าหุบเขาอันตรายแห่งหนึ่ง
ผนังหุบเขาทั้งสองข้างราวกับถูกคมมีดและขวานสลัก
ตั้งตรงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีเทาหม่น
บนผนังหน้าผามีมอสส์เปียกลื่นปกคลุม
คนธรรมดาไม่มีทางปีนขึ้นไปได้เลย
ก้นหุบเขามีทางแคบอยู่เพียงสายเดียว
จุดที่กว้างที่สุดก็ยังพอให้คนสามถึงสี่คนเดินขนานกันเท่านั้น
หากถูกขวางทางไว้
ต่อให้มีความสามารถล้ำฟ้าก็ยากจะสำแดงออกมา
และในขณะนี้ บนยอดหุบเขา
หนึ่งในสี่มารทัพใต้บัญชาของราชาปีศาจรัตติกาล——
มารแมงป่องเลเวล 35
กำลังหมอบซุ่มอยู่หลังก้อนหินขนาดมหึมา
มันพาทีมย่อยนักรบชั้นยอดออกจากค่าย
เดินทางมาเกือบครึ่งวัน
จากนั้นก็ซุ่มอยู่บนยอดหน้าผาแห่งนี้เต็มวัน
มันไม่หลับไม่นอน
วางกับดักเมทริกซ์ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
เรียกได้ว่าเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว เหลือเพียงรอโอกาส
“แปลกจริง”
มารแมงป่องสะบัดปลายหางมีเหล็กใน
ดวงตาสีแดงฉานเผยแววหงุดหงิดอยู่หลายส่วน
“ตามเหตุผลแล้ว เผ่าเยว่หลิงกลุ่มนั้นควรมาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
ทำไมจนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา?”
มอนสเตอร์ตัวเล็กข้าง ๆ พูดเสียงอ่อยว่า
“ท่าน อาจเป็นไปได้ไหมว่า...พวกนั้นไปทางอื่นแล้ว?”
“เหลวไหล!”
มารแมงป่องฟาดหางใส่หน้ามันเต็มแรง
“หุบเขานี้เป็นทางที่ต้องผ่าน เว้นเสียแต่ว่าพวกหล่อนจะงอกปีกบินข้ามไป!”
ขณะนั้นเอง
มอนสเตอร์ตัวเล็กที่รับหน้าที่สืบตรวจก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน