เสิ่นจื้อหนานเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป เห็นซางอวี่อุ้มเด็กคนหนึ่งอยู่ ส่วนบนพื้นมีคนลักพาตัวนอนล้มระเนระนาด
เขารีบถามทันทีว่า “เถียนเถียนล่ะ”
“เถียนเถียนอยู่ในโกดัง”
เสิ่นจื้อหนานรีบพุ่งเข้าไปทันที
ตอนนั้นเอง เหล่าทหารที่ตามมาข้างหลังก็เข้ามาในลานบ้านกันหมดแล้ว
ซางอวี่บอกพวกเขาว่าคนที่ถูกซัดจนล้มลงล้วนเป็นคนลักพาตัว ทุกคนจึงรีบเข้าควบคุมตัวพวกนั้นทันที
พวกเขาค้นตัวคนลักพาตัวโดยตรง และยึดอาวุธทั้งหมดที่พกติดตัวมา
เสิ่นจื้อหนานพุ่งเข้าไปในโกดัง เห็นเถียนเถียนกำลังทำตัวเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย ช่วยแก้มัดเด็กหลายคนที่ถูกมัดอยู่
เด็กหญิงตัวน้อยแก้มัดไปพลาง ปลอบพวกเขาไปพลางว่า “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ตรงนี้ พวกเธอปลอดภัยทุกคน”
เสิ่นจื้อหนานทั้งขำทั้งพูดไม่ออก ลูกสาวคนนี้ของเขาทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยจริง ๆ
พอเถียนเถียนเห็นเสิ่นจื้อหนานเดินเข้ามา ก็พูดกับเด็ก ๆ ที่ถูกมัดอยู่อย่างภูมิใจทันทีว่า “นี่พ่อฉันเอง
เป็นนายทหารที่เก่งสุด ๆ พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วง
พ่อฉันมาถึงแล้ว คนข้างนอกต้องถูกควบคุมไว้หมดแน่ พ่อกับแม่ฉันเก่งสุด ๆ เลย!”
เถียนเถียนชมพ่อไปพลาง เลิกคิ้วให้เสิ่นจื้อหนานไปพลาง ราวกับกำลังบอกว่า ดูฉันสิ ดูฉันสิ!
ฉันเป็นลูกสาวที่ฉลาดที่สุดของพ่อหรือเปล่า
เสิ่นจื้อหนานอยากลงโทษเจ้าตัวเล็กด้วยการตีสักทีจริง ๆ
แต่ก็ทำใจไม่ลง เสิ่นจื้อหนานก้าวยาว ๆ เข้าไปอุ้มเถียนเถียนขึ้นมา แล้วตรวจดูอย่างละเอียด
“บาดเจ็บตรงไหนไหม”