“คุณป้า ไปกันเถอะ” เถียนเถียนเงยหน้าบอกหญิงสาว
“ขอบใจนะ หนูน้อย แล้วเราจะไปทางไหนดีล่ะ”
“ตามฉันมา ฉันจะพาคุณไปทางแยกนี้ เดินต่อไปก็ใกล้ถึงโรงงานสิ่งทอแล้ว” เถียนเถียนพูด
พลางยื่นมือไปจับมือหญิงสาว พาเธอเดินไปตามถนนสายนั้น
เด็กหลายคนรีบวิ่งไปยังจุดที่ทหารยามประจำการอยู่
หนึ่งในนั้นอธิบายกับทหารยามอย่างชัดเจนว่า หญิงสาวเมื่อครู่เป็นคนลักพาตัว และเถียนเถียนกำลังจะแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มคนลักพาตัว เพื่อช่วยเด็กคนอื่น ๆ ให้ได้มากขึ้น
ทหารยามฟังแล้วรู้สึกสมองอื้ออึงไปหมด—
คุณหนูตัวน้อยของผู้บัญชาการกองพลน้อยเชียวนะ นี่แทบจะเอาชีวิตพวกเขาเลยทีเดียว
ทหารยามรีบโทรศัพท์เรียกกำลังเสริม ส่วนตัวเองก็รีบตามไปทันที
เด็กอีกสองคนวิ่งไปหาซางอวี่ที่บ้าน
ซางอวี่ได้ยินว่าเถียนเถียนรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนลักพาตัว แต่ก็ยังเดินตามไป
ยังให้เด็กพวกนั้นกลับมาส่งข่าว แถมบอกเส้นทางที่ตัวเองจะไปให้พวกเขารู้ด้วย
เธอทั้งหัวเราะไม่ออกและร้องไห้ไม่ได้อยู่ชั่วขณะ
จะว่าเด็กคนนี้ใจร้อนก็ใช่ ใจร้อนจริง ๆ ตัวเล็กแค่นี้ยังกล้าไปบุกถิ่นคนลักพาตัวคนเดียว
จะว่าเป็นคนรอบคอบก็ใช่เหมือนกัน ยังรู้จักให้คนกลับมาตามหาเธอ
สรุปแล้ว เด็กคนนี้นี่มันน่าตีจริง ๆ
ซางอวี่ขอบคุณเด็ก ๆ แล้วรีบวิ่งไปตามถนนสายนั้น
เธอต้องแอบตามไปให้ทัน ไม่อย่างนั้นถ้าลูกสาวเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไรดี
หญิงสาวไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี