“หมอซาง ยาของผมจะเสร็จเมื่อไหร่ครับ” สวี่ไป๋ซวี่ถาม
ซางอวี่มองงานที่กำลังทำอยู่ในมือ “เดี๋ยวฉันจัดการให้คุณตอนนี้เลย ตอนเย็นให้คนมารับได้
คุณงานยุ่งขนาดนั้น ไม่ต้องลำบากมาด้วยตัวเองหรอก”
สวี่ไป๋ซวี่รู้ว่าซางอวี่กำลังหยอกเขา จึงหัวเราะตาม “ช่วงนี้ผมไม่มีธุระอะไร ไม่สู้ช่วยหมอซางทำงานอยู่ที่นี่ดีกว่า
หมอซางสั่งให้ผมเป็นเด็กยาก็ได้ครับ ล้างสมุนไพร สับสมุนไพรอะไรพวกนั้น”
ซางอวี่หัวเราะ “ฉันไม่กล้าใช้เด็กยาฝีมือเยี่ยมอย่างครูสวี่หรอกค่ะ ถ้าฉันให้คุณทำงานที่นี่ พวกครูในห้องทดลองคงหอบอุปกรณ์เคมีสารพัดมาหาเรื่องฉันแน่”
สวี่ไป๋ซวี่หัวเราะเสียงดัง เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าลมหายใจในอกของตัวเองปลอดโปร่งกว่าก่อนหน้านี้มาก
ตอนนี้จิตใจผ่อนคลายลง ทั้งตัวจึงรู้สึกสบายเป็นพิเศษ
“ใช่ครับ ครูสวี่ ถ้าคุณอยู่ที่นี่ แค่ไม่ช่วยหมอซางทำงานพังก็ถือว่าดีแล้ว สมุนไพรพวกนี้คุณก็ไม่รู้จักด้วยซ้ำ” หลิวอ้ายหัวพูดรับมุก
“ใครบอกว่าฉันไม่รู้จัก” สวี่ไป๋ซวี่เกิดฮึดขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาหยิบสมุนไพรบนพื้นขึ้นมาสองสามต้น แล้วไล่บอกชื่อทีละต้น
“ครูสวี่พูดถูกทุกอย่างเลยค่ะ” ซางอวี่กล่าวอย่างชื่นชม “ก่อนหน้านี้ครูสวี่เคยสัมผัสสมุนไพรจีนมาก่อนหรือคะ”
สวี่ไป๋ซวี่ยิ้มแล้วตอบ “ไม่เคยสัมผัสหรอก แต่ก่อนเคยเห็นหมอเฒ่าในหมู่บ้านจัดการสมุนไพรอยู่บ่อย ๆ
เขาเคยแนะนำสมุนไพรพวกนี้ให้ฉันฟัง บังเอิญว่าสมุนไพรในเรือนของหมอซางมีครบ ฉันเลยรู้จักหมด”
ซางอวี่มองสมุนไพรหลายสิบชนิดในเรือนของตัวเอง ทั้งชนิดต่างกันและผ่านการแปรรูปในระดับต่างกัน ก่อนจะหันไปมองสวี่ไป๋ซวี่ ดวงตาเป็นประกาย