เสิ่นจื้อหนานก้าวเข้ามาในบ้าน สีหน้าเคร่งขรึมเป็นพิเศษ
เขามองเสิ่นเหอผิงกับซางอวี่ที่กำลังพูดคุยกัน ก่อนเดินไปนั่งลงข้างซางอวี่
“ถามได้ความว่าอย่างไรบ้าง” ซางอวี่ถาม
เสิ่นจื้อหนานลดเสียงลง “ที่บ้านอาจารย์หลี่ค้นเจอหนังสือภาษาอังกฤษสองเล่ม”
“ในบ้านอาจารย์มีหนังสือภาษาอังกฤษสองเล่ม แล้วมันเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรหรือ” เสิ่นเหอผิงขมวดคิ้วถาม
เสิ่นจื้อหนานถอนหายใจ “ตอนนี้สถานการณ์ใหญ่เป็นแบบนี้
ทางคุณลุงใหญ่จัดคนไปช่วยดูแลอาจารย์หลี่แล้ว
คนพวกนั้นไม่กล้าปะทะกับเขตทหารมากนัก ตอนนี้อาจารย์หลี่ปลอดภัยดี”
แต่เสิ่นจื้อหนานไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เหลือ——
บรรดาครูคนอื่น ๆ ที่ถูกจับไปพร้อมกับอาจารย์หลี่ไม่ได้รับการดูแลเช่นนี้
หลังถูกพาเดินประจานไปทั่วเมืองทั้งกลุ่มแล้ว ยังต้องถูกทุบตี ทารุณ และด่าทอ...
แค่ถูกส่งไปชนบทโดยตรงก็ถือว่าได้รับการปฏิบัติอย่างดีแล้ว
เสิ่นจื้อหนานไม่เข้าใจว่าทำไมประเทศถึงกลายเป็นแบบนี้
ตลอดทางที่กลับมา เขารู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่ง
บรรยากาศเงียบลง ทั้งสามคนไม่มีใครพูดอะไร
เสิ่นเหอผิงถอนหายใจ ก่อนเอ่ยว่า “พวกเธอสองคนกลับบ้านไปเถอะ ตอนนี้ฉันเองก็ต้องใช้เวลาสักพักสงบจิตใจ”
“อย่าคิดมากเลย คุณออกจากตำแหน่งนั้นแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงพักรักษาตัว คงไม่มีใครมาหาเรื่องพวกเราหรอก” เสิ่นจื้อหนานปลอบ
เสิ่นเหอผิงส่ายหน้า ไม่พูดอะไรต่อ
เสิ่นจื้อหนานลุกขึ้นแล้วออกจากบ้านไปพร้อมซางอวี่ ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยกัน