“ทำเก้าอี้ไม้เล็กสำเร็จ ได้รับรางวัล ทักษะงานไม้ขั้นเซียนถาวร”
ซางอวี่ดีดตัวขึ้นด้วยความตื่นเต้น สุดยอดไปเลย!
ในที่สุดเธอก็ค้นพบความสามารถพิเศษของมิติพกพา แค่ทำอะไรก็ตามภายในมิติ ก็จะได้รับรางวัลตอบแทนที่สอดคล้องกัน
และรางวัลที่ได้ยังเหนือกว่าความสามารถเดิมของเธอเสียอีก
“จะรับรางวัลหรือไม่”
“รับ” ซางอวี่ตอบรับทันที
ครั้งนี้เรียกได้ว่าเธอเปลี่ยนจากทฤษฎีไปสู่การปฏิบัติจริงเสียที
เพียงพริบตา ซางอวี่รู้สึกถึงบางสิ่งที่ไหลผ่านสมองและปลายนิ้วของเธอ
ซางอวี่ขยับนิ้วเบา ๆ ความรู้สึกคุ้นเคยนั้นกลับมาอยู่ในมืออย่างสมบูรณ์
เธอควบคุมอารมณ์ให้สงบลง
ซางอวี่ใช้ไม้ไผ่ตอกประกอบเป็นกระถางง่าย ๆ ใส่ดินลงไป แล้วหยิบเมล็ดพันธุ์ออกมาโยนใส่ตามอำเภอใจ
ซางอวี่จ้องตาคอย...
จากนั้น กระถางก็เงียบสนิท ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มิติพกพาก็ไม่ได้ให้คำอธิบายอะไร
เอาน่า คงเพราะยังไม่ได้รดน้ำ? ซางอวี่ตัดสินใจกลับบ้านไปหาจังหวะทำต่อ
เธอแวบกายออกจากมิติ แล้วเดินเร็ว ๆ กลับบ้าน
เจียงหว่านเยวี่ยกำลังยุ่งจนหัวหมุน ตอนซางอวี่กลับมา เธอเพิ่งวัดไปได้นิดเดียว พอเห็นซางอวี่ เจียงหว่านเยวี่ยก็ทรุดนั่งลงกับพื้นตามสบาย
“อาอวี๋ แม่ยังทำไม่เสร็จเลย”
“ไม่ต้องรีบหรอกค่ะแม่ เราก็ไม่มีธุระอะไรด่วน กำลังจัดการชีวิตให้เข้าที่เข้าทาง แล้วก็ใช้ชีวิตให้สนุกด้วย” ซางอวี่พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
เธอวางกล่องเครื่องมือไม้ในมือลง
“ฉันเอาไปแลกไข่มา”
“เราจะเลี้ยงไก่เองบ้างได้ไหม” เจียงหว่านเยวี่ยเงยหน้าขึ้นถาม