ซางอวี่ยิ้มแล้วพยักหน้า “ใช่แล้ว การแพทย์แผนจีนเป็นวิชาที่ลึกซึ้งมาก
ฉันได้เรียนรู้จากคุณปู่แค่เพียงเปลือกนอกเท่านั้น
หลังจากนั้นฉันก็เรียนอยู่ในวิทยาลัยแพทยศาสตร์ จึงไม่ค่อยได้ทบทวนการแพทย์แผนจีน เหลือความจำอยู่แค่บางส่วน”
“น่าเสียดายจริง ๆ พอกลับไปแล้ว ขอร้องนะ ต้องศึกษาภูมิปัญญาที่สืบทอดกันมาในตระกูลของคุณต่อไป
ผมเชื่อว่ามันต้องนำความประหลาดใจใหม่ ๆ มาให้พวกเราแน่นอน” หมอเจมส์พูดเบา ๆ
ทั้งสองคนกำลังจะออกจากห้องทำการของพลโทเดวิด…
ได้ยินเสียงฝีเท้า พลโทเดวิดจึงสะดุ้งตื่นขึ้น เขามองทั้งสองคน แล้วกะพริบตาปริบ ๆ รู้ตัวว่าตัวเองเผลอหลับไป
เขาเงยหัวชูนิ้วโป้งให้ซางอวี่ “หมอลีซา คุณเก่งเกินไปแล้วจริง ๆ
สบายตัวมาก ตอนนี้ผมอยากกลับไปที่ห้องพักแล้วนอนให้ตื่นเลย”
“คุณจำเป็นต้องพักผ่อนให้เต็มอิ่มจริง ๆ ครับ
ช่วงนี้ทำงานหนักเกินไป ความเครียดสูงมาก ๆ ทำให้นอนไม่หลับได้ง่าย
พักให้สบายหนึ่งวันเถอะครับ พรุ่งนี้สภาพจิตใจจะดีขึ้นมาก
ถึงตอนนั้นคุณก็จะลงมือทำงานได้เต็มที่ขึ้น”
คำพูดของซางอวี่ทำให้พลโทเดวิดพยักหน้าเห็นด้วยไม่หยุด
“ก็จริงนะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ร่างกายก็สำคัญที่สุดเสมอ” พลโทเดวิดลุกขึ้นแล้วเดินออกไปพร้อมกับทั้งสองคน
เขากลับไปพักที่ห้องของตน ส่วนซางอวี่กับเจมส์เดินกลับไปยังเขตการแพทย์ด้วยกัน
สิ่งที่พลโทเดวิดไม่รู้คือ ตอนที่ซางอวี่กำลังนวดให้เขา เธอได้แทนเข็มขนสัตว์เส้นเล็กจิ๋วเข้าไปในสมองของเขาอย่างเงียบ ๆ