“หมอลีซา ยาทาที่คุณใช้เก่งเกินไปแล้ว คุณผสมขึ้นมาเองได้อีกไหม” หมอเจมส์ถาม
เขาไม่ได้ขอสูตรยา เพราะในสายตาเขานี่คือมรดกที่สืบทอดกันในตระกูล คนทั่วไปย่อมไม่ยอมเปิดเผย
“ก็ทำได้ค่ะ แต่ต้องใช้สมุนไพรจีนผสม ฉันเอาออกมาได้แค่นี้ ถ้าต้องต้ม จะใช้น้ำมันงาเป็นตัวฐาน และยังต้องใช้สมุนไพรจีนที่เตรียมการไว้อีกหลายชนิด” ซางอวี่กล่าว
“น้ำมันงาคืออะไร”
“คือ...น้ำมันชนิดหนึ่ง สกัดจากเมล็ดงา เป็นน้ำมันพืช ที่หนานปังน่าจะมีนะคะ” ซางอวี่กล่าว
เจมส์พยักหน้า “ถ้าหนานปังมี ฉันจะให้คนติดต่อทางนั้นมาจัดหาให้เรา
ส่วนสมุนไพรจีนชนิดอื่น...“
เจมส์คิดว่า ถ้าให้ซางอวี่เขียนออกมา ก็เท่ากับเอาตำรับของเธอมาโดยปริยาย...
แต่ถ้าไม่ขอ เขาก็ไม่รู้จะจัดหายาอย่างไร
ซางอวี่เห็นความลังเลของหมอเจมส์ได้ในพริบตา จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันเขียนรายชื่อสมุนไพรที่ต้องใช้ให้ก็ได้ค่ะ ฉันจะเขียนเพิ่มไปอีกสองสามชนิด
พอของมาส่ง ฉันจะคัดสรรและผสมเองอีกที
แบบนี้ตำรับยาก็จะไม่รั่วไหลออกไป“
ซางอวี่พูดจบ หมอเจมส์ก็โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
“งั้นก็ดีมาก เขียนรายการออกมาเลย”
“ค่ะ”
ซางอวี่เขียนรายชื่อยาที่ต้องใช้ออกมาอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่ายาชนิดสำคัญบางชนิดเธอไม่ได้เขียนลงไป
เธอวางแผนจะใช้ของสำรองในมิติพกพาของตัวเองไปเลย
เมื่อยาชุดนี้ทำเสร็จ เธอย่อมต้องพาออกไปด้วย ไม่มีทางทิ้งไว้ในค่ายศัตรูหรอก นั่นเท่ากับหาอาหารเลี้ยงศัตรู