ไป๋ซงตามคำบอกของซางอวี่ เข้าพูดกับตำรวจสหายก่อน แล้วจึงโทรหาฝ่ายทหารทันที
เผิงหัวเฉิงไม่คิดเลยว่าซางอวี่จะโดนลักพาตัว…
ตกใจและโกรธขึ้งพร้อมกัน ย้ำถามซ้ำหลายรอบ จนแน่ใจว่าซางอวี่ปลอดภัย จึงวางใจได้บ้าง
“เดินหน้าต่อไป เฝ้าระวังความปลอดภัย ถ้าจำเป็นให้ความปลอดภัยของหมอซางมาก่อนเป็นอันดับแรก ที่เหลือเดี๋ยวฉันประสานงานเอง”
“รับทราบ! โปรดวางใจผู้บังคับกองพล รับประกันว่าจะทำภารกิจสำเร็จ”
วางสายแล้ว ไป๋ซงรีบเดินไปหาซางอวี่
ซางอวี่…ครั้งนี้นั่งอยู่หลังครัวกินข้าวไปอีกสองถ้วย
พ่อครัวใหญ่น่องสั่นเล็กน้อย เขาฝืนกลั้นตัว ทำอาหารจานสองจานให้ซางอวี่ แล้วทำข้าวผัดไข่ตามที่ซางอวี่ชี้แนะอีกด้วย
ซางอวี่กินจุอิ่มแล้วพอดี ไป๋ซงก็กลับมาพอดิบพอดี
“ต่อไปวางแผนอย่างไร?” ซางอวี่ถาม
“พวกเราไปก่อน ผู้บังคับกองพลจะส่งคนมารับช่วงต่อ” ไป๋ซงกล่าว
“ได้ เอาข้าวมาฝากพวกแกไว้ ไม่รู้เย็นหรือยัง ลองดูดิ ถ้าเย็นก็ให้พ่อครัวใหญ่ช่วยอุ่นให้” ซางอวี่กล่าว
“ขอบคุณหมอซางครับ” ทั้งสองขอบคุณ
พวกเขาก็หิวเหมือนกัน ไม่ได้ปฏิเสธ จับกล่องข้าวดูแล้วยังอุ่นอยู่ จึงหาที่ลงตักแล้วลงมือกินอย่างเอาเป็นเอาตาย
พนักงานเสิร์ฟสาวใหญ่เก็บขนมกรุบกรอบใส่ถุงให้ซางอวี่เป็นพิเศษ ทั้งหมดก็ของที่เธอกินเองประจำวัน
“สหาย ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้” สาวใหญ่กล่าวด้วยความขอบใจ
“สาวใหญ่ ที่จริงเธอโดนฉันแฉไง…” ซางอวี่รีบกล่าว