ซางอวี่กระพริบตาปริบ ๆ ยังไม่เข้าใจสถานการณ์นัก
ชายคนนั้นมองมาที่เธอ “รอดหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว หมอซาง”
ซางอวี่ถาม “พวกคุณตามรอยฉันมาตลอดทางงั้นเหรอ”
“ถูกต้อง ไม่คิดว่าหมอซางจะช่างพูดขนาดนี้ แม้จะเป็นพี่สาวที่เพิ่งเจอหน้าแรกก็ยังคุยกันได้มันส์ขนาดนี้” ชายคนนั้นพูดพลางสายตาตกลงที่ท้องของซางอวี่
และเขายิ่งไม่คิดว่าซางอวี่จะตั้งครรภ์
ซางอวี่มองชายคนนั้น “คุณมาคนเดียวหรือมีกันหลายคน อีกสักครู่จะพาฉันไปยังไง
คุณรู้ใช่ไหมว่าทหารสองคนที่มาปกป้องฉันตอนนี้เป็นคนขับรถ
ถ้าคุณคิดจะเดินเท้าพาฉันไป โอกาสถูกไล่ตามทันมีสูงมาก”
“พวกเราก็มีรถเหมือนกัน พอคนจากสถานีตำรวจออกมาไล่ตามก็แน่นอนว่าสายเกินไปแล้ว
วางใจเถอะ ระหว่างทางพวกเราจะเปลี่ยนรถด้วย
หรือไม่ก็อาจหาที่ที่ไหนสักแห่งซ่อนคุณไว้ก่อน” ชายคนนั้นพูด
ซางอวี่พูดต่อ “พวกเขามีแค่สองคน ส่วนทางเลือกที่คุณพูดมาเยอะขนาดนี้ โอกาสที่พวกเขาจะตามเจอตัวฉันก็คงยากขึ้นเป็นเงาตามตัว”
“รู้อย่างนี้ก็ดี หมอซาง
ผมรู้ว่าคุณเก่ง ฉลาด วิชาฝีมือดี และกำลังหาทางอาลัยเวลา
แต่ผมจะไม่มีวันให้โอกาสคุณได้ทำแบบนั้น
รีบใส่กุญแจมือขัดสองมือตัวเองแล้วเดินตามผมไป ไม่งั้นผมจะส่งพี่สาวที่เพิ่งเจอหน้าแรกของคุณไปอยู่บนสวรรค์ก่อน” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำเข้ม
ซางอวี่ตอบรับทันที “โยนกุญแจมือมาสิ”
ชายคนโยนกุญแจมือให้ ซางอวี่รับมาแล้วล็อกสองมือตัวเองอย่างคล่องแคล่ว