“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ พี่ฉู่ ช่วงนี้ฉันยังไม่มีแผนจะไปไห่เฉิง” ซางอวี่กล่าว
“ดีแล้ว ต่อจากนี้ถ้ามีข่าวอะไร ฉันจะให้ผู้จัดการโรงงานอานฝากจดหมายมาให้คุณ” ฉู่เทียนกล่าว
เขากลัวว่าซ่งเยวี่ยจะเผลอเปิดเผยที่อยู่ของซางอวี่ตอนเขียนจดหมายหาเธอ
แต่การที่เขาติดต่อทางจดหมายกับผู้อำนวยการโรงงานเครื่องจักรกลถือเป็นเรื่องงานตามปกติ ไม่ทำให้ใครสงสัย
สิ่งที่ฉู่เทียนไม่รู้ก็คือ คราวนี้ที่เขาออกมา หลู่กั๋วตงได้จัดคนคอยติดตามเขาอย่างลับ ๆ อยู่ข้างหลังแล้ว
ตอนนี้พวกเขารู้ตำแหน่งที่อยู่ของซางอวี่แล้ว
“ผมกับผู้จัดการโรงงานอานเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาหลายปี เราสองคนสนิทกันมาก ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไรก็ติดต่อเขาได้เลย เขาเป็นคนที่ไว้ใจได้”
“ค่ะ พี่ฉู่” ซางอวี่รับคำ
ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ก็เห็นคนขับรถขับรถเข้ามาจอดตรงหน้าแล้ว
ฉู่เทียนร่ำลาซางอวี่ ก่อนขึ้นรถจากไป
ซางอวี่ขมวดคิ้วแน่น ตอนที่ได้ติดต่อกับหลู่กั๋วตง เธอไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคนไร้เหตุผลอะไร แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะมาตามเอาเรื่องเธอทีหลัง
ซางอวี่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง
แต่เธอไม่เคยพบหลู่กั๋วตงด้วยตัวเอง ทั้งยังไม่รู้จักเขาดีพอ จึงบอกไม่ได้แน่ชัด
คงทำได้แค่เดินไปทีละก้าวแล้วค่อยดูกันไป
ซางอวี่เดินเอื่อย ๆ กลับบ้าน
เสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยวี่ยต่างเป็นคนฉลาด ตอนฉู่เทียนเอ่ยปากให้ซางอวี่ไปส่งเขาตามลำพัง ทั้งคู่ก็รู้แล้วว่าเขาคงมีเรื่องอยากคุยกับซางอวี่เป็นการส่วนตัว