ซางอวี่มองเสิ่นหวยด้วยแววตาเอ็นดู กำลังจะยกมือขึ้นลูบหัวเล็ก ๆ ของเสิ่นหวย แต่พอเห็นน้ำยาสมุนไพรบนมือก็ชะงัก
“ไม่เป็นไรจริง ๆ”
ซางอวี่ลุกขึ้น “ฉันไปล้างมือก่อนนะ”
หลังซางอวี่ล้างมือเสร็จ อารมณ์ของเด็ก ๆ หลายคนก็ผ่อนคลายลงบ้าง
“พี่สะใภ้ ถ้าแน่ใจว่าไม่เป็นไร พวกเราก็วางใจแล้ว”
ซางอวี่อดขำไม่ได้ ทั้งที่ยังเด็กกันอยู่แท้ ๆ แต่กลับทำท่าราวกับเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย
“แน่ใจว่าไม่เป็นไร ตอนเก็บสมุนไพร ระวังอย่าให้มือบาดนะ
ถ้าเผลอทำมือเป็นแผลขึ้นมา ให้รีบล้างทำความสะอาดและฆ่าเชื้อ อย่ามองว่าเป็นเรื่องเล็ก ถ้าไม่แน่ใจ ก็รีบไปหาหมอจี้หรือมาหาฉัน”
“พวกเราจำไว้แล้วครับ พี่สาว” เด็ก ๆ หลายคนตอบรับทันที
หยางเฉิงเจ๋อถึงได้พาทุกคนกลับไป
“บ่ายสองโมงให้มาหาฉันทุกคน ฉันจะสอนวิธีแปรรูปสมุนไพรให้” ซางอวี่บอก
“ได้ครับ พี่สาว” ดวงตาของเด็ก ๆ เป็นประกาย พวกเขากำลังจะได้เรียนรู้ความรู้สำคัญแล้ว
เจียงหว่านเยวี่ยทำขนมข้าวเสร็จแล้ว ใส่ไว้ในตะกร้า พอเห็นว่าซางอวี่จัดการธุระเสร็จ ก็เดินออกมา
“อาอวี๋ พวกเราไปกันได้แล้ว”
“ค่ะ” ซางอวี่ตอบรับ
“แม่ พี่สะใภ้ พวกคุณจะไปไหนกัน” เสิ่นหวยเดินเข้ามาหา พลางดึงแขนเสื้อซางอวี่ไว้
“แม่จะไปโรงเรียน ไปเยี่ยมครูคนเก่า ลูกอยากไปด้วยไหม” ซางอวี่ถามยิ้ม ๆ การพาเสิ่นหวยไปด้วยไม่ได้ส่งผลต่อการ ‘พบญาติ’ ระหว่างพวกเขากับจางเหวยหมิง
“ไปครับ!” เสิ่นหวยตอบทันที
เจียงหว่านเยวี่ยหยิบขนมข้าวชิ้นหนึ่งส่งให้เสิ่นหวย เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี เดินกินไปด้วย กระโดดโลดเต้นไปด้วย มีความสุขเหลือเกิน