หลังพี่สาวแซ่จางถูกคุมตัวออกไป บรรยากาศในห้องก็อึมครึมกดดันผิดปกติ
จางต้าหย่งยังอยากเดินเข้าไปอธิบายอะไรกับซางอวี่สักสองสามคำ
หลิวอ้ายหัวเองก็อยากปลอบซางอวี่ แต่กลับได้ยินซางอวี่พูดกับทั้งสองคนว่า “ยาหกไปแล้ว ฉันจะกลับไปต้มยาใหม่อีกชุด
สมุนไพรที่ขาดไปค่อยชดเชยให้ฉันทีหลังก็ได้”
“ได้ ได้ ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” หลิวอ้ายหัวรีบตอบ จากนั้นก็มองซางอวี่ด้วยความยินดี
“หมอซาง ขอบคุณจริง ๆ ที่ยอมรักษาสหายสวี่”
“พวกคุณคงไม่ได้คิดว่าพอได้ฟังคำพูดไม่กี่ประโยคจากจารชนคนนั้นแล้ว ฉันจะใจแคบ ไม่ยอมรักษาสหายสวี่ไป๋ซวี่หรอกนะ
ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แม้ฉันจะค่อนข้างใจแคบ และเป็นคนที่มีแค้นต้องชำระ
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความถูกผิดเรื่องใหญ่ ฉันก็ยังรู้จักความพอดี”
พูดจบ ซางอวี่ก็ยิ้มให้ทุกคน แล้วหันหลังกลับไปต้มยาต่อ
จางต้าหย่งมองแผ่นหลังของซางอวี่ พลางทอดถอนใจเบา ๆ “สมกับเป็นภรรยาของผู้การเสิ่นจริง ๆ ใจกว้างมีวิสัยทัศน์”
“นั่นสิ หมอซางเก่งมากเลย” หลิวอ้ายหัวเอ่ยคล้อยตาม
“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน คุณจะปล่อยพี่หลิวให้นอนอยู่บนพื้นแบบนี้ ไม่สนใจแล้วหรือ” จางต้าหย่งเหลือบมองพี่หลิวที่อยู่บนพื้น
หลิวอ้ายหัวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่เขาร้อนใจจนลืมพี่หลิวไปเสียสนิท
“หมอซางบอกว่าเธอถูกคนวางยา แล้วก็เดินออกไปแล้ว ดูจากอาการนี้ น่าจะไม่ต้องรักษาใช่ไหม”
“ผมคิดว่าใช่ ไม่อย่างนั้นคุณไปถามหมอซางอีกทีดีไหม” จางต้าหย่งเสนอ
หลิวอ้ายหัวพยักหน้า แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปหาซางอวี่เพื่อยืนยันอาการของพี่หลิวกับเธอ